வியாழன், ஆகஸ்ட் 17, 2017

ஒரு புரிதலுக்காக

நம் எல்லோருக்கும் பள்ளிப்பருவத்தில், வருங்கால ஆசை, யாராக என்னவாக ஆக வேண்டும் என்கிற கனவு ஒன்று இருந்திருக்கும். மண்டையில் படிப்பே ஏறாத எனக்கு, மற்றவருக்குப் போதிக்கின்ற ஆசிரியை தொழிலில் அவ்வளவு ஈடுபாடு. அது எனது லட்சியமாகவும் இருந்தது. மலாய் மொழியில் கிரெடிட் பெற்றிருந்தாலேயொழிய அந்தத் தொழிலுக்குச் செல்வது முடியாத காரியமாகவே இருந்தது. இருப்பினும் முயன்று முயன்று தோற்றுப்போனவள் நான். அதேவேளையில் கணிதம் மற்றும் அறிவியல் பாடங்களில் மிகுந்த ஆர்வமுள்ள நான், அந்தப்பாடங்களை மாலை நேர வகுப்பின் மூலம் டியூஷன் சொல்லிக்கொடுத்து எனது ஆசிரியை தொழில் ஆர்வத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டேன். நல்ல வழிகாட்டல், தொடர்ந்து படிக்க வசதிகுறைவு போன்ற காரணங்கள் இருந்தபோதிலும், பரீட்சை புத்தகம் போன்றவற்றின்பால் வெறுப்பு ஏற்பட்டதன் விளைவாகவும், ஒரு கம்பனியில் ரிமா390.00 சம்பளத்தில் வேலைக்குச்சேர்ந்தேன், (அப்போது 1980களில்- இது நல்ல சம்பளம்) ஆசிரியருக்கும் ஆரம்பச் சம்பளம் கூட அதேதான்  என்கிற மன ஆறுதலுடன் நான் எனது ஆசிரியை ஆகும் கனவை நிறுத்திக்கொண்டு, அட்மின் வேலையிலேயே எனது அனுபவத்தை வளர்த்துக்கொண்டு அந்தத் துறையிலேயே தொடர்ந்து படித்து எனது அலுவலக கணினி அறிவுகளை மேம்படுத்திக்கொண்டேன்.  

இருந்தபோதினிலும், என் குழந்தைகள் மூலமாக, எனது கனவிற்கு தீனிபோட ஆரம்பித்தேன். என் மகள் ஆரம்பத் தமிழ் பள்ளியில் பயின்றபோது, ஆசிரியை ஆகும் கனவை வைத்திருந்தாள். ஆசிரியர் போல் பாவனை செய்து, கையில் பிரம்பை ஏந்திக்கொண்டு தனக்குக்கீழ் உள்ள பலகீனமான தனது தம்பியை அடிப்பது, மிரட்டுவது, தண்டனை கொடுப்பது என ராஜ்ஜியம் செய்துகொண்டிருப்பாள். படி, இது என்ன.?, அது என்ன.? என்பாள். பிறகு நான்காம் வகுப்பில் அடியெடுத்து வைக்கின்றபோது ஆரிசியை கனவில் இருந்து விஞ்ஞானி ஆகவேண்டும் என்கிற கனவிற்குள் நுழைந்திருந்தாள்.  அப்துல் கலாம் மற்றும் கல்பனா போன்றவர்களின் தாக்கத்தால் இந்த முடிவு. பிறகு இடைநிலை பள்ளிக்குச்சென்றவுடன், பல கனவுகளைச் சுமந்த பலவிதமான மாணவர்களின் சகவாசம் கிடைத்தபொழுது, படிப்பில் கூடுதல் கவனம் தேவைப்படுகிறபொழுது, கனவுளே இல்லாமல், இந்த நிலையில் இருந்து அடுத்த நிலைக்கு தேறினாலே போதும் என்கிற மனநிலையில் பயணித்துக்கொண்டிருந்ததை என்னால் உணரமுடிந்தது. இருப்பினும் லட்சியம் இல்லாமல் வாழ்வில்லை, விஞ்ஞானி என்கிற லட்சியத்திலேயே இரு, என்று நான் எச்சரிக்கை விடுத்தபோது, `உங்க தாத்தாதானே, வா கொடுக்கறேன் என்பதற்கு,’ என்று போதனாமுறையின் பால் உள்ள அழுத்தத்தினால் விரக்தியாக உதிர்த்த வார்த்தைகளில் மிரண்டு போயிருந்தேன். கனவுகள் இல்லாமல் லட்சியமில்லை. லட்சியமில்லாத கல்வி எதற்கு, என்கிற எச்சரிக்கையினை அடிக்கடி கூறிய வண்ணமாகவே இருப்பேன்.

அதன்பிறகு நாலாபக்கமும் தோல்வி, விரக்தி, விழுந்து எழுந்து, அழுது புரண்டு, இரவுபகல் பாராமல் படித்து இப்போது மருத்துவர். அதுவும் சிறைச்சலையில். தூக்கு போடவிருக்கின்ற கைதியை நன்கு பரிசோதித்துவிட்டு, இவருக்கு உடல்நிலை சரியாக உள்ளது, தூக்கு போடலாம், என்று சொல்கிற வேலை. சில அனுபவங்கள் பதைபதைக்கவைக்கும். சில அனுபவங்கள் கண்ணீரை வரவழைக்கும். இன்னமும் படித்தவண்ணமாக அவளின் வாழ்க்கைப் பயணம் தொடர்கிறது.

என் மகன், படிக்கமாட்டான். படிப்பு என்றாலே வேப்பங்காயைய் கடித்ததுபோல் கசக்கும் அவனுக்கு. வீட்டுப்பாடம் இருக்கிறாதா.? என்று கேட்டாலே, நான் செய்துவிட்டேன் என்று பொய்களைச் சொல்லி கார்ட்டூன் பார்ப்பான். கார்ட்டூன் படங்கள் என்றால் அவ்வளவு பிரியம். பார்ப்பதோடல்லாமல் அங்கே அவனை பரவசமூட்டுகிற பாத்திரங்களை வீட்டுச்சுவரில் வரைபடமாக வரைந்து வரைந்து பார்த்து மகிழ்ந்துகொள்வான். அடேயப்பா எவ்வளவு பாத்திரப்படைப்புகளை அவன் வரைந்துள்ளான். கைதேர்ந்த ஓவியர்போல் மிக அழகாக வரைவான். அந்த ஆர்வத்தைக் குழிதோண்டிப்புதைத்தது தாயான நான் தான். சுவர் அசிங்கமாகிறது, உறவுகள் வந்தால் முகஞ்சுழிப்பார்கள், விலையுள்ள சாயம் வீணாய்ப்போகிறது என்று பாடாய் படுத்தி துன்புறுத்தி படிப்பில் கவனத்தைத் திருப்பப்போராடினேன். நான் மட்டுமல்ல கணவரும்தான். என்னுடைய கனவு ஆசியர்தான். கணவருடைய கனவு என்பது பல் மருத்துவர். அதற்கான அனைத்து தகுதிகளும் அவருக்கு இருந்தும், ஆரசாங்கத்தையே நம்பியிருந்ததால், இரண்டுமுறை சிபாரிசுமூலம் இண்டர்வியூ சென்று தோற்றுப்போய் சோர்வாகி அந்தக்கனவை நினைவாக்கும் முயற்சியினைக் கைவிட்டார். பணம் இருந்திருந்தால், தனியார் கல்லூரிக்குச்சென்று கல்வி தொடர்ந்திருக்கலாம். அதற்கும் வழியில்லை. காலமும் கடந்துவிட்டது.

நம் குழந்தைகளை நாம் அப்படி விடமுடியாதல்லவா.! எப்பேர்பட்டாவது அவர்களுக்கு ஒரு கனவை உருவாக்கவேண்டும் அதை நிறைவேற்ற பாடுபடவேண்டும் என்பதில் மிகுந்த கவனமாக இருந்தோம், நாங்கள். எங்களுக்குக் கிடைக்காததையெல்லாம் அவர்களுக்குக்கொடுக்கவேண்டும் என்கிற வெறியுடன் பணம் சேர்க்க ஆரம்பித்தோம்.

இருந்தபோதிலும், மகனுக்கு ஆரம்பப்பள்ளியில் (தமிழ்) படிப்பில் இருந்த ஆர்வம் இடைநிலை பள்ளியில் கணிசமாகக் குறைந்து போனது. முக்கியப்பாடமான மலாய் மொழியில் தேர்ச்சி பெற படாதபாடு பட்டான். வாசிப்புப் பழக்கம் இருந்தாலேயொழிய மொழிப்பாடத்திலும் வரலாறு போன்ற பாடங்களிலும் தேர்வது சிரமம்தான் என்கிறபோது வாசிப்பில் கவனத்தைத் திசை திருப்ப முயற்சி எடுத்தோம். இது எங்களுக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலைக் கொடுத்தது. வாசிக்கச்சொல்லி போராடினார் கணவர். புத்தகக் கடைகளுக்கு அழைத்துச்சென்றால், கார்ட்டூன்ஸ் புத்தகங்களை வாங்கி வாசிக்க ஆர்வப்படுவான். எதையாவது வாசிக்கட்டும், வாசிப்பு பழக்கமிருந்தாலே போதும் என்று போராடுவதை நிறுத்தினோம்.

அதேவேளையில், கல்வியில் கவனமில்லாமல் இருக்கின்றானே என்கிற வருத்தம் வாட்டி எடுத்தது. மூன்றாம் படிவ தேர்வில் பின்தங்கி இருந்தான். இருந்தபோதிலும் எஸ்.பி.எம்’இல் அறிவியல்துறை மாணவனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது ஆறுதலைக்கொடுத்தது. அந்தத் தேர்வின் முடிவை அவமானமாகக் கருதி உறவுகளிடம் எதையும் பகிராமல், அவனை, மனதளவில் நோகடித்து துன்புறுத்தினேன். படிப்பு ஏறவில்லை, புண்ணியமில்லை, எதற்கும் லாயக்கு இல்லை, சாவு, செத்துத்தொலை என்றெல்லாம் திட்டியிருக்கின்றேன்.

எஸ்.பி.எம் பரீட்சை வந்தது. எஸ்.பி.எம் என்பது மாணவப்பருவ வாழ்வை புறட்டிப்போடுகிற முக்கிய காலகட்டம் என்பதால், படி.. படி.. படி.. தம்பி.. என்று கோரஸ் ஆக பாட்டுப்பாடினோம். இரவு பகல் பாராமல் டியூஷன் வகுப்பிற்கு அனுப்பிவைத்து படி..படி.. படி என்று அவனுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து நாங்களும் மனதளவில் நிம்மதியில்லாமல் இருந்தோம்.

தேர்வும் வந்தது, நினைத்ததைவிட நல்ல நிலையிலேயே தேர்வாகி இருந்தான். கணிதம் அறிவியலில் சிறப்புத்தேர்வு பெற்றிருந்தான். முக்கிய நான்கு பாடங்களில் A+ B+ என்று தேர்வாகி மனதில் பாலைவார்த்தான். உறவுகளோடு மகிழ்வாக பகிர்ந்தோம்.

அவனுக்கு நான் ஒரு லட்சியக் கனவை வளர்த்துவிட்டிருந்தேன். அதாவது விமானி ஆவது. (Pilot). ஆரம்பப்பள்ளி முதலாம் ஆண்டு படிக்கின்றபோது, நீ வருங்காலத்தில் என்னவாகப்போகிறாய்.? என்று கேட்டதிற்கு. `எனக்கு எங்க சார, ரொம்ப பிடிக்கும், நான் டீச்சர் ஆகப்போகிறேன்.’, என்றான். பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு முதல் ஹீரோ அவர்களைக் கவர்ந்த ஆசிரியர்தான். அதுவே அவர்களின் கனவாகியும் போகிறது. பிறகு கால ஓட்டத்தில் அது மாறிவிடுகிறது.

அண்மையில் ஆசிரியர் பயிற்சிக்கல்லூரி விரிவுரையாளரோட பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அங்கு நடந்த ஒரு உரையாடலை இங்கே பகிர்கிறேன்.
அவர் சொன்னார், ஆண்கள், ஆசிரியர் வேலைக்கு வருவது அதிகமாகக் குறைந்து வருகிறது. அதனால் தேவைக்கேற்ப பள்ளித்தகுதியோடு எந்த ஆண் மாணவன் ஆசிரியர் பயிற்ச்சிக்கு மனு செய்திருந்தால், எந்த ஒரு தடையும் இல்லாமல் அவனை அப்பயிற்ச்சிக்கு உடனே எடுத்துக்கொள்வோம், என்கிறார். இருப்பினும், அந்த பயிற்ச்சிக்கு வந்திருந்த ஆண் மாணவர்கள் பெண்பிள்ளைகளோடு ஒப்பிடுகையில் கால் வாசி கூட இல்லை. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய், அம்மா அடித்து விரட்டியதுபோல் சோகமாய் உற்கார்ந்திருந்தார்கள் அவர்கள். உற்சாகமாய் பெண்பிள்ளைகள். இதிலிருந்து ஆண்களுக்கு ஆசிரியர் ஆவதற்கு ஆர்வமில்லை என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆக, நான், என் மகனுக்கென்று தேர்ந்து எடுத்த கனவு, பைலட். அறிவியல் துறை மாணவனான என் மகனுக்கு, பைலட் கல்லூரியில் நுழைவதற்கு எந்த தடையும் இக்காது என்று நம்பி சில முயற்சியிகளில் இறங்கினேன். மலேசியன் எர்லைன்ஸ் (MAS) கல்லூரியில் விசாரித்தபோது, 10ஏக்களுக்கு மேல் உள்ள மாணவர்கள் மட்டுமே அவர்கள் கொடுக்கவிருக்கின்ற தேர்வில் அமர வாய்ப்பு உள்ளதாக அனுபவப்பட்டவர்கள் சொல்லக்கேட்டு, மகனிடமும் கூறினேன். அதற்கு அவன், அப்படியென்றால் அங்கே நுழைவது அவ்வளவு சுலபமல்ல போலிருக்கிறது, நான் விமானம் பழுதுபார்க்கின்ற என்ஜினரிங் துறையில் படித்து, சில நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டு பிறகு பைலட் வேலைக்கு முயல்கிறேன், என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

அந்தத் துறையில் படிக்க அரசாங்கத்தில் மனு போட்டான். கிடைத்தது மெக்கனிக்கல் என்ஜினரிங். அது வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து, தனியார் கல்லூரியில் ஏர்கிராஃப்ட் என்ஜினரிங் பயிற்சியில் சேர்ந்தான். படித்தான். டிப்ளோமா முடித்தவுடன். அந்தத்துறையில் மேலும் தொடர்ந்து படிக்கவேண்டுமென்றால், வேலை அனுபவம் மட்டுமே உதவக்கூடும் என்பதுதான் விதி. வேலைக்கு மனு செய்தான். ஏர் எசியாவில் ஆறு மாதம், மாஸ்’யில் ஆறு மாதம், SAE’யில் ஒரு வருடம் என அனுபவங்களைத் தேடிக்கொண்டான். இடையிடையே பைலட் வேலைக்கு வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்றும் காத்திருந்தான்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. விமானப்பழுது பார்க்கின்ற பணியிலேயே தொடர்ந்தான். சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் அவன் அனுப்பிய வேலை மனுவிற்கு பதில்கொடுத்து பணிக்கு அழைத்திருந்தது. அங்கு சென்று வேலை பார்ப்பது அவனின் அப்போதைய கனவாக இருந்தபோதிலும், அடி ஆழ்மனதில் பைலட் என்கிற கனவு தணலாக இருந்துகொண்டுதான் இருந்திருக்கிறது என்பதை, ஏர் ஏசியாவின் ஃகெடேட் பைலட்’க்கு மாணவர்களை எடுக்கின்ற விண்ணப்பம் வந்தவுடன், அதற்கு தாவியபோது எனக்குத் தெரியவந்தது.

கட்டங்கட்டமாக ஆறு படிநிலையில் தேர்வு நடத்தப்பட்டபோது, பலர், முதல் படிநிலையிலேயே தோல்வியுற்று திரும்பியிருக்கையில், என் மகன் நான்கு படிநிலை தாண்டி தேர்வாகி, கிட்டத்தட்ட அந்தக் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கின்ற நிலையில் முழுநம்பிக்கையுடன் இருந்தபோது, அந்தக் கனவு தரைமட்டமாகச் சரிந்தது. நல்ல உயரம், அழகிய முகவெட்டு, ஆரோக்கிய உடல்வாகு, மாநிறம், அழகிய பெரிய கண்கள், கிட்டத்தட்ட ஹீரோ மாதிரியான லூக் (காக்கைக்கு தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு) கொண்ட அவனுக்கு நிச்சயம் இந்த பயிற்ச்சியில் இடமுண்டு என்றிருக்கையில். இப்படி ஒரு இடி.

இறுதி படிநிலை அந்தத்தேர்விற்கு, மருத்துவப்பரிசோதனைக்கு அழைப்பு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. முதல்நிலை (first class) மருத்துவப்பரிசோதனை செய்யவேண்டும். உடலைப்பெருத்தவரையில், முதல்நிலை மருத்துவப்பரிசோதனையில் தேர்வாகி இருந்தான். ஆனால், கண்பரிசோதனை என்று வருகிறபோது முதல்நிலை கிடைக்கவில்லை. இரண்டாம் நிலைதான் கிடைத்தது. இரண்டாம் நிலை என்பது ஃகெடேட்பைலட்’ பயிற்ச்சியிற்கு சேர்த்துக்கொள்ளப்படமாட்டாது என்கிற முடிவு தெளிவாகத் தெரிந்தாகிவிட்டது. அதன் பிறகு என்ன.!!? மனம் உடைந்து குளிர்காய்ச்சலே வந்து விட்டது என் மகனுக்கு. கனவுக்கோட்டை சரிந்தால் எப்படி இருக்கும் மனநிலை என்பதனை, இதயம் சுக்குநூறாக வெடிக்க என் மகனின் சோர்வில் பங்குகொண்டு ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூறினேன். எல்லோரும் சொல்வதைப்போல்தான். `இது எதோ நல்லதிற்குத்தான். இவ்வளவு தூரம் அனுப்பிவைத்த இறைவன், இந்த ஒரு நிலையினைக் கடக்கச்செய்யாமல் விட்டிருப்பானா.! இந்த வேலை உனக்குத் தேவையில்லை என்பதனை இறைவனே எடுத்த முடிவாக நினைத்துக்கொள். இல்லையேல், இப்படி உன் கனவிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருப்பானா.? பணமில்லை, தேர்வில் தோல்வி என்றிருந்திருந்தால், எப்படியாவது அடுத்தமுறை முயன்றிருக்கலாம் அல்லது பார்க்கலாம் என்று நம்மைத் தேற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால்,. இது, இப்போதுதான் தெரியவந்த ஒரு பிரச்சனை. இதற்குத்தீர்வு இல்லை, அதற்கு அவசியமும் இல்லை என்று மருத்துவர்கள் முடிவு செய்தபிறகு, முடிவு நம் கையில் இல்லை. என்ன செய்வது.! அப்படியே நகர்ந்துசெல்லவேண்டியதுதான் என்கிற ஆறுதலை நான் அவனுக்குக் கொடுத்தபோது என மனமும் சுக்குநூறாக சிதறிப்போனதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஊன் உறக்கமில்லமல் நாட்கள் நகர்ந்து மூன்று வாரங்களுக்குப்பிறகு சகஜ நிலைக்கு வந்துவிட்டதை கொஞ்சம் உணர முடிகிறது.

இப்போதுதான் நான் இந்தக் கட்டுரையினை எழுதியதற்கான முக்கியக் காரணத்திற்கே வருகிறேன். சரி என் மகனின் பிரச்சனை என்னவென்றால்… அவனுக்கு பிறவியிலேயே மிகமெல்லிய யாரும் கண்டுகொள்ளமுடியாத அளவிற்கு Diplopia என்கிற பிரச்சனை இருந்துள்ளது. அது என்ன Diplopia.? என்கிறீர்களா.? இரண்டு கண்களும் ஒரு பொருளை இரண்டு கோணத்தில் காண்பது. அது மிக மோசமாக இருந்தால், பார்ப்பதற்கு மாறுகண் போல் தெரியும் ஆனால் என் மகனுக்கோ, கண் விழிகளை முழுமையாக மேலே உயர்த்தி (விழிகளை மட்டும்- தலையை ஆட்டக்கூடாது) அப்படியே வலது பக்கம் முழுமையாகக் கொண்டுவந்து (விழிகளை மட்டும்-தலையினை ஆட்டக்கூடாது) ஒரு பொருளைப் பார்க்கவேண்டும். அப்படிப்பார்க்கின்றபோது, அந்தப்பொருள் அவனுக்கு இரண்டாகத்தென்படுகிறது. இப்படி ஒரு பிரச்சனை உள்ளதென்று இப்போதுதான் அவனுக்கே தெரிய வந்துள்ளது. காரணம், நாம் எப்போதுமே விழிகளை ஆக மேலே உயர்த்தி, ஆக வலதுபக்கம் திருப்பி ஒரு பொருளைப் பார்க்கப்போவதில்லை, தலையினைத் திருப்பி தலையினை ஆட்டி அங்கும் இங்கும் பார்த்துவிடுவோம். ஆனால், மருத்துவ முதல்நிலை பரிசோதனை என்று வருகிறபோது, இப்படித்தான் பரிசோதிப்பார்கள் கண் மருத்துவர்கள்.

எனக்கு என்ன மன உளைச்சல் என்றால், சிறுவயதில் ஒருமுறை அவன் என்னிடம் சொல்லியுள்ளான், அதாவது, அம்மா, நான் கண்களை பக்கவாட்டில் நகர்த்தி ஜாடைப்பார்வை பார்க்கின்றபோது, என் கண்கள் மங்களாகத் தெரிகிறது, என்பான். உடனே நான், மூக்குக் கண்ணாடிக்கு அடிபோடுகிறான் போல என்று நினைத்து அதை காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை, குழந்தைகள் குணம்தான் தெரியுமே, நண்பன் யாராவது, கண்கண்ணாடி அணிந்திருந்தால், அதே போல் தாமும் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக பொய் சொல்வதற்குத் தயங்க மாட்டார்கள். உடனே தாயான நான், இதென்ன?, அதென்ன?, இந்த நம்பர் என்ன?, அந்த நம்பர் என்ன? என்று கேள்விகளைக் கேட்டு, எல்லாம் சரியாகத்தான் உள்ளது. சும்மா இரு, என்று சொல்லி, அவனின் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.

பைலட் ஆக முடியவில்லை என்பது இரண்டாவது பிரச்சனை. அது ஒரு பிரச்சனையே இல்லை என்பது வேறு. ஆனால் ஏன் தாயான, கூடுதல் நேரம் என்னோடு இருந்த என் மகனுடைய இந்தப்பிரச்சனையை என்னால் கண்டுகொள்ள முடியாமல் போய்விட்டதே என்பதுதான் என்னுடைய முக்கியப் பிரச்சனை. அன்றே கண்டு பிடித்திருந்தால், ஏழுவயதிற்குள் அறுவைசிகிட்சையின் மூலம் இதை சரி செய்திருக்கலாம் என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். இருந்தபோதிலும் இப்போது இது ஒரு பிரச்ச்னையே இல்லை பைலட் ஆகமுடியாது. அது மட்டும்தாம். மற்றபடி எல்லாம் நார்மல்தான். என்கிறார்கள்.  
என்னுடைய இந்த விழிப்புணர்வு கனவுக்கட்டுரை பிறந்ததிற்கான காரணம் புரிகிறதா.?  
                                                                                

செவ்வாய், செப்டம்பர் 27, 2016

கள்ளி

நான் உன் வீட்டில்
நெருப்பு இல்லாத அடுப்பில் பால் பொங்குகிறது
அம்மன் போல் ஒரு பெண்
கள்வன் நீ நல்லவன்.

செரிமானம்

 
மூன்று தக்காளி, இரண்டு முள்ளங்கி, மூன்று உருளைக்கிழங்கு, அரை கிலோ ஆட்டிறைச்சி...
`ஏம்மா, எல்லாத்தையும் கொஞ்ச கொஞ்சமாக வாங்குறீங்க.?’ தலைக்குமேல் உயர்ந்த மகன் தன் தாயிடம் கேட்டுக்கொண்டே, தாய் தேர்ந்தெடுத்த காய்கறிகளை கூடையில் போட்டு தூக்கிக்கொண்டான்.
`மாசம் முடியுற வரைக்கும் காசு வேணுமே.. இருக்கிற நூறு ரிங்கிட்’ஐ செலவு செஞ்சுட்டா, அப்புறம் நாளைக்கு என்ன செய்யுறதா.!?’ .
`பேங்க்’ல இல்லியா..?’
`எடுக்கற சம்பளம், திங்கறதிக்கே பத்தல. இப்ப சாமான் விக்கிற வெலைய பாத்த இல்லெ,.. இதுல, பேங்க்’ல வேறு காசு இருக்குமா.!?’ தாய் சொல்லிக்கொண்டே, எதையோ மறந்து விட்டதாக, மீண்டும் காய்கறி அடுக்கியிருக்கின்ற பகுதிக்குள் நுழைகிறாள்.
`எங்கேம்மா..?’
`இரு இரு, இஞ்சி ரெண்டு துண்டு எடுத்திட்டு வரேன். நீ போய் வரிசையில் நில்லு..’
நெரிசலான அந்த பேரங்காடியில் பணம் செலுத்துகிற கவுண்டர் எல்லாம் நீண்ட வரிசையினைப் பிடித்து நின்றது.
மகன் கூடையினை வைத்துக்கொண்டு வரிசையில் நின்றான்.
வரிசையில் அவர்களுக்கு முன் நின்ற மலாய்க்கார பெண்மணியின் ட்ரொலியில் அடுக்கியிருந்த சாமான்களைப் பார்த்தால், அது ட்ரொலிக்கு மேலேயே நின்றது. மேலும் சில சாமான்கள் விலைப்பட்டியல் இடாமல் பிளாஸ்டிக் பைக்குள் மட்டும் போடப்பட்டிருந்தது. விலைப்பட்டியல் இல்லாததால், கவுண்டரில் உள்ள பெண்மணிக்கு ஸ்கேன் செய்வதற்குக் கடினமாக இருந்தது. எல்லோரும் பரபரப்பாக இருந்தார்கள். விலைப்பட்டியல் இல்லாத பொருட்களை மீண்டும் எடுத்துச்சென்று நிறுவையில் வைத்து விலையினை ஒட்டவேண்டும். தவறு அவளுடையதுதான், முதலிலேயே அதைச்செய்துவிட்டு கவுண்டருக்கு வரவேண்டும். இப்போது பாதி ஸ்கேன் செய்யப்படுகிறது மீதியை எடுத்துக்கொண்டுபோய் விலைப்பட்டியல் இட்டு மீண்டும் எடுத்துவரவேண்டும்.
எல்லோருக்கும் அவசரம், வரிசையில் அதிகம் பேர் காத்திருக்கின்றார்கள். தன்னுடையதை முதலில் கணக்குப் பண்ணி அனுப்பிவிட்டால் தேவலாம் என்கிற மாதிரி சலிப்புடன் நின்றார்கள் சிலர். ஒரு சீனர், `Apa pasal lambat ni.? Cepat lah sikit..’ என்று ஒரு கோகோ கோலா’வை கையில் ஏந்திக்கொண்டு முகத்தை உர்ர் என்று வைத்திருந்தார்.
`Tolong tunggu ye, biar yang ini habis dulu. கவுண்டர் பெண்மணி பவ்யமாக பதிலுரைத்தார்.
நாங்களும் விரைவாகச் செல்லவேண்டும், கொஞ்சம் முடித்துக்கொடுத்தால், தேவலாம்.. என்பதைப்போல் மகனுடன் நின்ற அந்தத்தாயும் வேண்டுகோள் விடுத்தாள்.
`ஏம்மா அவசரம். முடியட்டும் போலாம்.’ என்றார் மகன்.
`சமைக்கணும், வந்திருவாங்க..’ என்றாள் தாய்.
அவர்களின் பின்னால் இருந்த நம்மவர் ஒருவர், `ஏன் இந்த வரிசை நகரவேயில்லை.. ? Orang dah ramai, bukak lah counter sebelah. Leceh tunggu lama.. என்றார் சத்தமாக.
தடுமாறினாள் கவுண்டரில் உள்ள பெண். உதவிக்கும் சிலர் வந்தார்கள். அவள் வேலைக்குப்புதியவள் போலும். பதற்றமாகவே இருந்தாள். அனுபவசாலி ஊழியர்கள் அப்பெண்மணிக்கு சில வழிகாட்டிகளை சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதைப்பார்த்த சிலர் இன்னும் கூடுதல் எரிச்சல் அடைந்தார்கள்.
ஒருவகையாக முன்னே இருந்த பெண்மணி நகர்ந்தாள்.
தாய் மகன் முன்னே, நின்ற சீனரும் டாப் டுப் படார் தடார் என்று பொருளை வைத்துவிட்டு பணம் செலுத்திக் கிள்ம்பினான்.
மகன் கூடையில் இருந்த பொருட்களை வைக்க, தாய் தன்னிடமுள்ள நூறு ரிங்கிட்’ஐ அப்பெண்ணிடம் கொடுத்தாள்.
பொருட்களின் விலை, ரிம17..00 தான். மீதம் ரிம83.00 கொடுக்கவேண்டும், ஆனால் அவள் என்ன பதற்றத்தில் இருந்தாளோ தெரியவில்லை, ரிம133.00 ஆக திருப்பித்தந்தாள்.
பணம் அதிகமாக திருப்பித்தருகிறாள், என்பதைத் தாய் உணர்ந்துகொண்ட போதிலும், வாங்கிய பணத்தை விரைவாக தமது பர்ஸுக்குள் திணித்தாள்.
மகன் பார்க்கவில்லை என்று நினைத்தாள் போலும். ஆனால், காருக்குள் ஏறிய மகன் கேட்ட முதல் கேள்வி,
`யம்மா, பணம் கணக்குத்தெரியாமல் அதிகமா கொடுத்திட்டா போலிருக்கு,’ என்றான் .. தாயிற்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது.
`ஆ..ஆ..ஒ..ஓ..அப்படியா. கவனிக்கலையே, இரு பார்க்கிறேன்.’ என்று பாவனை செய்துவிட்டு, அட, ஆமா.. கூட கொடுத்திட்டா..’ என்றாள் தடுமாறியபடி.
`சரி, இந்தா பில், விளக்கிச்சொல்லி அவளிடம் பணத்தைத் திருப்பிக்கொடுத்திடு,’ என்று காரில் இருந்தபடியே மகனை அனுப்பிவைத்தாள், மனதிற்குள் `எல்லா கருமம் பிடிச்ச குணமும் என்னோடு ஒழியட்டும்..’ என்றபடி...

சட்டமும் திட்டமும்

அலுவலகத்தில்..

மின்சார பயன்பாட்டைக் குறைக்க
மின் கட்டனத்தைச் சேமிக்க
ஆரோக்கியத்தைக் கூட்ட...
மின்தூக்கி இனி வேண்டாம்
படியேறுருங்கள், படியேறுங்கள்

ஒருவருக்கு முட்டிவலி, முடியாது
ஒருவருக்கு ஆரோக்கிய குறைபாடு, முடியாது
ஒருவருக்கு ஆஸ்துமா, முடியாது
ஒருவருக்கு கால்வலி, முடியாது
ஒருவர் அடுத்த ஆண்டு ரிடையர், வயோதிகம், முடியாது
ஒருவர் செம’குண்டு, முடியாது
ஒருவர் இப்போதுதான் குழந்தை பெற்றார், முடியாது
ஒருவர் அறுவைசிகிச்சை முடித்தவர், முடியாது...
ஒருவருக்கு சுயநலம்
ஒருவருக்கு சோம்பல்
ஒருவருக்கு Don't care

திட்டம் தீட்டியவனும்
சட்டம் போட்டவனும்
மூச்சுவாங்க..
தினமும். !!!

மனம் கொடுக்கும் சிக்கல்


உண்ணா நோன்பு ஆயுளைக்கூட்டும், என்கிற வாசகம் தத்துவமாக வந்து, குட் மார்னிங் என்று சிமிட்டியது வட்சாப்பில். (எதாவது தத்துவம் அனுப்பி, good morning, good evening, good afternoon & good night என்று சொல்கிறவர்களின் வட்சாப்களை நான் சட்டை செய்வதே இல்லை. இன்று எதோ பயனுள்ளது சொல்லப்பட்டதுபோல் தென்பட்டது அதனால்தான் வாசித்தேன்.) அதை வாசித்துமுடிக்கின்ற போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது நான் இன்னமும் பசியாறாமல் இருக்கின்றேன் என்று. உடனே வயிற்றில் கரமுர சத்தம் வரத்துவங்கியது. பசி ஆரம்பித்தது, வாங்கி வத்திருக்கின்ற பிஸ்கெட்ஸ்’கள் வா வா என்றன. உடனே காப்பி கலக்கி பசியாறினேன்.
எதுவாக இருந்தாலும் அதைப்பற்றிய நினைவுகளின்போதுதான் ஞாபகங்கள் இடைமறித்து அதையொட்டிய சிந்தனைகளை நமக்குத் தூண்டிவிடும். இதற்கு பல உதாரணங்களைச் சொல்லலாம்..

இப்போ யாராவது மாங்காயை நம்முன் கடித்து சாப்பிட்டால், நமக்கு நாவில் எச்சியில் சுரந்து தொண்டைக்குள் இறங்கும். அந்த இரசாயண மாற்றம் ஏற்படுத்துகிற தொடர்பு பார்த்தீர்களா. நமக்கு அப்போது அந்த மாங்காயைச் சாப்பிடவேண்டும் என்கிற எண்ணம் துளிகூட வராது ஆனால் எச்சியில் மட்டும் பாட்டுக்கு சுரந்துகொண்டே இருக்கும்.
சாப்பாட்டுவேளையில், நாம் மேஜையில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கின்றபோது, ஒருவர் அவசரமாக நம்மிடம் பேச்சுக்கொடுக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன். அந்நேரம் பார்த்து நாம் வாயில் உணவினை வைத்து மென்றுக்கொண்டே அவரிடம் பேசுகிறோம், அப்போது அவரைக் கூர்ந்து கவனித்தோம் என்றால், அவரை அறியாமலேலே அவருக்கு எச்சில் ஊறும் அதை அவர் சாமர்த்தியமாக மறைக்கப் பார்ப்பார், ஆனாலும் அதை நாம் மிக சுலபமாக கண்டுபிடித்து விடலாம். `சாப்பிடுங்க.’ என்போம். அவர் `சாப்பிட்டுத்தான் வரேன்’ என்பார். அதுவே சாப்பிடாமல் வந்தவர் என்றால், வாயில் உமிழ்நீர் சுரந்து உதட்டின் வழியாக கீழே வழிகிற நிலைமைகூட வரும். இத்தனைக்கும் நாம் அப்பளம் வைத்து ஒன்னுமேயில்லாத பழைய சாம்பார்தான் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்போம். அந்த ஆழ்மன இரசாயண மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள்.

ஊருக்குச்சென்றிருந்தபோது, கடைதெருவிற்கு சாமான்கள் வாங்கச்சென்றேன். அங்கே எனக்கு முன் நின்றிருந்த பெண் குழந்தையின் தலையில், ஈரும் பேணும் அப்படியே புழுத்துக்கிடந்தது. `அதை ஏன் நீ பார்த்த.?’ என்று கேட்பவர்களுக்கு, நம்மைவிட குள்ளமாக யாராவது நம்முன் முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு நின்றால், நாம் அவர்களின் தலையைத்தானே பார்ப்போம்.! அக்குழந்தையின் தலையில் பேண்கள் மொய்க்கிறன. இரட்டை இரட்டையாக தாம்பத்திய உறவில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு குடும்பம் நடத்துகிறது அங்கே. ஒவ்வொரு முடியிலும் முத்துமுத்தாக பேண்களின் முட்டைகள், இன்னமும் குஞ்சுகள் பொரிக்காமல். குழந்தையின் விரல்கள் சதா தலையினைச் சொரிந்தவண்ணமாகவே இருந்தது. சொரிகிறபோது பொந்தில் இருந்து வெளியேறுகிற எறும்புகள் போல் பேண்களின் வரிசை. அதைக்கண்ணுற்ற நான், என்ன வாங்கவந்தேன் என்பதை மறந்து பேண்சீப்பு இருக்கா.? என்று வாய்தவறி கேட்டும்விட்டேன். மனம் பாய்ந்த இடத்தில் வாய்வார்த்தைகள் தானாக வந்துவிழுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, அன்று முழுதும், என் கை என்னையறியாமலேயே தலையை சொரிந்துகொண்டே இருந்தது. இதுவும் ஆழ்மன இரசாயண தொடர்பு பிரச்சனையே.

கண்கள் சிவந்து கண்வலி வந்த ஒருவரிடம் நாம் கொஞ்சநேரம் பேசினால், நமது கண்களின் நீர் லேசாக சுரக்கும். கண்கள் கூசுவதுபோல் இருக்கும். உடனே கண்களைப்பார்த்து பேசமுடியாமல் அங்கும் இங்கும் பார்ப்போம்.
நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு வெடிகுண்டைத்தூக்கிப்போட்டார். அதாவது, நானும் அவரும் அம்மா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்ததைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். லேசான நெஞ்சுவலி, அதனால் கைகள் நடுமுதுகு, தோள்பட்டை, பின்னங்கழுத்து என குத்தலான வலி. வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூடி அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. எழுபது வயதைத்தொடுகிற அம்மாவிற்கு மாரடைப்பு பிரச்சனை எதெனும் இருந்தால் என்ன செய்வது என்று எல்லோரும் ஒட்டுமொத்தமாகச் சொன்னார்கள். ஆனால், மாரடைப்பு என்கிற அறிகுறி இப்படி இருக்காது, நான் மாமியின் மூலம் பார்த்துள்ளேன், மூச்சுத்திணறலோடு உடல் வேர்வையினைக் கக்கும், ஆக, இது நிச்சயம் மாரடைப்பாக இருக்காது என்கிற எனது யூகத்தை அவரிடன் பகிர்ந்தேன்.
அதற்கு நண்பர் சொன்னார், பெண்களின் நோய் தன்மை என்பது ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும். ஒருவருக்கு ஒருவித வெளிப்பாட்டுடன், வலியின் தன்மை கூடலாம் அல்லது குறையலாம். என் அம்மா, ஒரு பக்கம் கைவலிக்கிறது என்றார். தலையைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு உட்காந்திருந்தார். வலி குறைவுதான் என்றார், ஆனால் டெஸ்ட் எடுத்து பார்த்தபோதுதான் தெரிந்தது, மூணு ப்ளாக் இதயத்தின் குழாயில். உடனே angiogram செய்தோம். இப்போது நன்றாக உள்ளார், என்றார் நண்பர்.

ஓ, இருக்கலாம், இருந்தபோதிலும் அம்மாவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச்சென்று எல்லா பரிசோதனைகளையும் எடுத்தாகிவிட்டது, பிரச்சனை ஒன்றுமில்லை. இதயத்திலும் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. காய்ச்சல் அடிப்பதால் உடலில் வலி இருக்கும் அந்த வலிதான் சிலவேளைகளில் நமக்கு சிக்கல்போல் தோன்றும், என்று சொல்லி, இருந்தபோதிலும் cardiologist க்கு appointment கொடுத்துள்ளார்கள். என்றேன்.
கண்டிப்பாக பரிசோதனைக்குக் அழைத்துச்செல்லுங்கள், என்று சொல்லி ஒரு விஷயத்தைப் பகிர்ந்தார். அதுதான் வெடிகுண்டு.
நெஞ்சுவலியினைப் பற்றிப்பேசினால், நமது இதயத்தின் துடிப்பு அதிகரித்து நமக்கும் நெஞ்சுவலி லேசாக வருகிறமாதிரி இருக்கும் என்றார்.
ஆமாம் என்னால் அது உணரமுடிந்தது.! நெஞ்சுப்பகுதியை தடவி விட்டுக்கொண்டு கொஞ்சம் நீர் பருகினேன்.

கொட்டாவி விடுகிறவரைப்பார்த்தால், கொட்டாவி உடனே வரும். தும்மலும் தொற்றும். அதுபோல, நெஞ்சுவலி பற்றிப்பேசினாலே அது நமக்கும் வருவதைப்போல் இருக்கும்.

அதுமட்டுமல்ல, எந்த வியாதியாக இருந்தாலும், அதன் தன்மையைப்பற்றி நினைத்துக்கொண்டே இருந்தால் அது நம்மைத் தாக்கும்.

சனி, செப்டம்பர் 03, 2016

தாய்லாந்து பயண அனுபவம்.

 அலைகளே ஏன் கொந்தளிக்கின்றீர்கள், நீங்களும் தாய்லாந்துக்காரர்களா.?'

இப்படி ஒரு கவிதையை நான் வேடிக்கையாகச் சொன்னபோது, தோழிகள் கலகலவென சிரித்தனர். அப்படியென்றால் அதன் உள்ளர்த்தம் எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பை அவர்களுக்கும் உண்டு பண்ணியிருக்கவேண்டும் என்பதை நாம் இங்கே உணரவேண்டும்.

நாங்கள் முன்று நாள்கள் தாய்லாந்து கிராபியைச் சுற்றிவந்தோம். ஜாலியான ட்ரீப். நடப்பது, நீந்துவது, நீச்சல் பழகுவது, மார்கெட் சென்று அங்குள்ள உணவுகளைப் பொறுக்கித்தின்பது, நடு ரோட்டில் நடந்துகொண்டே வாங்கிய பலகாரங்களைச் சுவைப்பது, ஐஸ்க்கிரிம் வாங்கி எல்லோரும் நக்கிக்கொள்வது, பப்புக்கு சென்று பாட்டு டான்ஸ்சு டிஸ்கோ....,இரவு அறைக்கு வந்து விடிய விடிய கதை பேசுவது என முன்று நாள் பொழுது அமர்க்களமாக கழிந்தது.

கிராபி பற்றிச்சொல்லவேண்டுமென்றால், அழகிய தீவு. வார்த்தைகளால் சொல்லமுடியாது. அவ்வளவு அழகு. கடல் நீரில் எவ்வளவு வர்ணங்கள் உள்ளன என்பதனை அங்கே காணலாம். கரு நீலம், நீலம், கரும்பச்சை,பச்சை, வெள்ளை, வெள்ளை நீலம் பச்சை கலந்து உள்ள நீர் என அங்குள்ள கடல் கொள்ளையழகு. வர்ண மீன்கள் துள்ளிவிளையாடும் அழகை ரசிக்க இரண்டு கண்கள் போதாது.

சரி முதல் வரியில் சொன்ன விஷயத்திற்கு வருவோம்.

யாரும் யாருடனும் நின்று அமைதியாகப்பேசமாட்டேன் என்கிறார்கள். எல்லோரும் பரபரப்பாக எதையாவது செய்துகொண்டேதான் இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் ஒரு முறை சொன்னால் சொன்னதுதான். மீண்டும் அதையொட்டி கேள்விகள் எதெனும் கேட்டால், தொலைந்தோம். பதிலுக்கு ஒரு அலட்சியப்பார்வைதான் வரும். அது நம்மை என்னமோ செய்யும்.

உதாரணம் சொல்லுகிறேன், டூர் பேகெஜ் ஏற்பாடு செய்தோம் . நாங்களே முதல்நாள் சென்று பலவிவரங்களைக் கேட்டு அறிந்து கொண்டு சொந்தமாக புக் செய்துகொண்டோம்.எஜென்டுகளின் மூலம் எடுக்கவில்லை. விலை அதிகம் என்பதால் ..

மொழிப்பிரச்சனை வேறு அவர்களுக்கு. ஆங்கிலம் தெரியவில்லை. பெகெஜ் விற்பனை செய்கிறவர்களுக்கு கொஞ்சம் மலாய் தெரிந்திருந்தது. அது எங்களுக்கு உதவியது. அப்படி இப்படி என்று பெகெஜ்' புரிந்துகொண்டு மறுநாள் மற்றும் மூன்றாம் நாள் என இரண்டு நாள்கள் பயணத்திற்கு பணம் செலுத்திவிட்டு இரவு சந்தைக்குச்சென்றோம் சாப்பிட. வாகன ஓட்டுனரிடம் நாங்கள் பட அவஸ்தை இருக்கே ..சந்தை எத்தனை மணிக்கு மூடும் ?, அமைதியாக இருந்தார். மீண்டும் எத்தனை மணிக்கு நாங்கள் வரவேண்டும்? அமைதியாக இருந்தார். கடிகாரத்தைக் காட்டி எத்தனை மணிக்கு நாங்கள் வரலாம் .? அமைதியாக இருந்தார். வேனை நிறுத்திய பின் .. தென் தேர்ர்டி என்று ஒரு சத்தம் போடடார் பாருங்க.. அப்படியே ஷாக் ஆயிட்டோம்.

முதல்நாள் காலைமுதல் மாலைவரை தீவுகளை ஸ்பீட் போட் ஏறிச்சென்று சுற்றிப்பார்ப்பது, இரண்டாவது நாள் காலை முதல் மாலைவரை நிலத்தில் இருக்கின்ற இடங்களைச் சுற்றிப்பார்ப்பது. இதுதான் எங்களின் பேகெஜ்.

எந்த பேகெஜ் எப்போது என்பதைப்பற்றிய குழப்பம் எங்களுக்கு இருந்ததால், நீச்சல் ஆடையுடன் இன்று செல்லலாமா அல்லது நாளை செல்லலாமா? என்கிற முக்கிய வினா எங்களுக்குள் எழுந்தது.

எங்களுக்கு பெகெஜ் ஏற்பாடு செய்த தாய்லாந்துக்காரனிடம் கேட்கச்சென்றோம். ஒரு பெண் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். எங்கே அவன்.? அவளுக்குப் புரிந்தது. நைட் ஷிஃப்ட் என்றாள் ஒரே வார்த்தையில் . நாங்கள் இப்போ எங்கே செல்லவேண்டும்.? ரசீதைக் காட்டினோம். கைகளை ஒரு சந்தில் நீட்டி, அந்த பிங்க் போர்ட் தொங்குகிறதே அங்கே நில்லுங்கள், என்றாள். இன்று தீவு டூரா,லன்ட் டூரா? கேட்டோம். முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக்கொண்டு, ஆள்காட்டி விரலை மட்டும் முதலில் காண்பித்த இடத்தை நோக்கிக் காண்பித்தாள்.

அங்கே சென்றோம். ஒரு பெண்மணி முகத்தில் ஒரு பயங்கர வெட்டு காயம் காய்ந்து ஆறிபோன தழும்புடன் பாதி மூக்கு காணாமல் போன நிலையுலும் கருத்தமேனியுடன் நின்றிருந்தாள். கோரமுகம் அவளுக்கு . அவளிடம் கேட்டோம். ஆங்கிலம் பேசினாள். அங்கே உட்காருங்கள், என்று ஓர் இடத்தைக் காண்பித்தாள்.

நாம் தான் எப்போதும் கேள்விக்கணைகளோடு உலா வருபவர்கள் ஆயிற்றே, கேள்விகள் கேட்க்காமல் இருக்கமுடியாதே, கேட்டோம்,

இன்று எங்கே செல்கிறோம்.? ''

பேகெஜ் ஏற்பாடு செய்தவர்கள் சொல்லவில்லையா.?'' கேட்டாள், கோபமாக.

சொன்னார்கள் ஆனால் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்குக் கேட்கிறோம்,'' என்றோம்.

ஒன்பது முப்பதுக்குச்சொல்கிறேன், அங்கே உட்காருங்கள்.'' என்று மீண்டும் விரட்டினாள் எங்களை .

மணி எட்டுமுப்பது அப்போது. வெறுமனே ஒரு மணிநேரம் காக்கவைக்கின்றார்களே, என்று மனதிற்குள் திட்டிக்கொண்டு, வெயில் சுளீரென்று முகத்தில் பட, அவளின் முகத்தைப்பார்த்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தோம்.

சரியாக ஒன்பது மணிக்கு கையில் ஒரு காகிதத்தை ஏந்தியவண்ணம் அந்தக்கடையில் இருந்து வெளியே வந்தாள். அதற்குள் பலர் அங்கே குழுமியிருந்தனர்.

ஹோட்டல் பெயரைச்சொல்லி அறை எண்களைச் சொல்லி அழைத்தாள் அனைவரையும். அழைப்பவர்கள் மட்டும் வந்து இந்தக் காகிதத்தில் கையெழுத்து போடுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள். நல்லவேளை நாங்கள் அதில் இருந்தோம். ஒரு குழுவின் ஹோட்டல் பெயரும் இல்லை அறை எண்களும் இல்லை. சீன நாட்டவர்கள். அவர்கள் அவளை நாடி, எங்களை ஏன் அழைக்கவில்லை என்று கேட்க. நான் அழைத்தவர்கள் மட்டும் என்னோடு வந்தால் போதும், அழைக்கப்படாதவர்களைப் பற்றி எனக்குத்தெரியாது, என்று முகத்தில் அறைந்தாட்போல் சொல்லிவிட்டு காரியத்தில் கண்ணும் கருத்துமாக இறங்கிவிட்டாள் அந்தக் கோரமூக்கி.

எல்லோரும் அங்கே நிற்கின்ற வேனில் ஏறுங்கள், என்றாள். நாங்கள் முண்டியடித்துக்கொண்டு ஏறப்பார்த்தோம். அறை எண் ஹோட்டல் பெயரைச் சொல்லி சத்தமாக எங்களை இப்படி வருமாறு கூச்சல் போட்டாள். நான் உங்களைப் போகச்சொன்னேனா.! சொன்னேனா? என்று அதட்டினாள்.

என்ன இவ, நல்லா சொல்லவேண்டியதுதானே. இப்படிக் கத்தறா. இதுவே வேற இடமா இருந்தா, அவள உண்டு இல்லென்னு பண்ணிடலாம், என்று, என் தோழி முணுமுணுத்தாள்.

தெரியாத ஊர், விளங்காத பாஷை, பழக்கமில்லாத மக்கள், அமைதியாக இருந்தோம். முதலில் சென்ற குழுவிற்கு அழகான வேன் வந்தது. எங்களுக்கு நாய் பிடிக்கும் லாரி போல் ஒரு வண்டி வந்தது, அதில் ஏறு என்றார்கள். ஏறி படகு துறைக்கு வந்தோம்.

நல்லவேளை நீச்சல் அடைகளை உள்ளே அணிந்திருந்தோம். வெள்ளைக்கார பெண்மணிகள் அனைவரும் நீச்சல் அடையிலேயே வந்திருந்தார்கள். அவர்களைக்கண்டவுடன் , நாங்கள் எங்களின் மேலாடைகளைக் கழற்றிவிட்டு நீச்சல் அடையிலேயே பவனிவந்தோம்.

ஸ்பீர்ட் போர்ட் வந்தது. எண் 99, மஞ்சள் வர்ணத்தில். அது அங்கே எங்களுக்காக காத்திருந்தது. ஒரு விரைவு படகில் 22பேர் ஏறலாம்.

மீண்டும் கணக்கெடுத்தாள். அறை எண்களைச்சொல்லி ஹோட்டல் பெயரைச்சொல்லச் சொல்ல அனைவரும் கையைத்தூக்கவேண்டும். நாங்கள் தமிழர்களாக இருப்பதால், உங்கள் மொழியில் `சவடிக்கா' எப்படிச்சொல்லவேண்டும்.? என்று கேட்டாள், வணக்கம் என்றோம். மலாய் மொழியில்? கேட்டாள், சொன்னோம் செலமட் பாகி. பிறகு ஸ்வீஸ் காரர்களிடம் கேட்டாள், சீனாக்காரர்கள், சிங்கப்பூர், போர்த்துகல் என பல பிரிவினர்கள் அங்கே இருந்தார்கள். எல்லோரிடமும் கேட்டுவிட்டு அதே போல் சொல்லிக்காட்டினாள். எல்லோரும் உற்சாகமானார்கள்.

இதில் நாங்கள்தான் `அண்டிகள்'. மற்ற அனைவரும் துள்ளலோடு விரைவுப் படகில் ஏறினார்கள்.

செல்வதற்கு முன் சில நிபந்தனைகளை எல்லோரிடமும் வைத்தாள் அந்த கோரமுக தாய்லாந்து பெண்மணி.

படகு மிகவேகமாகச்செல்லும். கடல் மிக மிக ஆழமானது. நாங்கள் சொல்கிற இடத்தில்தான் நீங்கள் அமரவேண்டும். நண்பர்கள் போய்/கேர்ல் பிரண்ட் பக்கத்தில்தான் அமரவேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கக்கூடாது,

படகில் நடமாடக்கூடாது. குதிக்கக்கூடாது. பாதுகாப்பு ஆடையினைக் கண்டிப்பாக அணிந்துகொள்ளவேண்டும். படகு நிறுத்தப்படுகிற இடத்தில் நாங்கள் சொல்கிற நேரத்திற்குள் வந்துவிடவேண்டும், இல்லையேல், நீங்கள் தீவுலேயே விடுபட்டுவிடுவீர்கள். மீண்டும் அடுத்த போர்ட் வரும்வரை காத்திருக்கவேண்டும். அதில் 22பேர் இருந்தால், அடுத்த போர்ட் வரும்வரை காத்திருக்கவேண்டும். ஆக, எல்லாம் சரியாக நிகழவேண்டும் என்றால் தயவுசெய்து ஒத்துழைப்பு கொடுங்கள்.

நீச்சல் அடிக்க நினைப்பவர்கள் அங்கே கட்டப்பட்டிருக்கின்ற கையிற்றைச்சுற்றியே நீச்சல் அடிக்கவேண்டும். அதைதாண்டி சென்று ஆபத்துகள் எதேனும் ஏற்பட்டால் அதற்கு நாங்கள்பொறுப்பல்ல. சென்ற வாரம் ஒரு சீனப்பெண்மணி சொல்பேச்சு கேட்காமல் வட்டத்தைத்தாண்டி நீச்சல் அடிக்கச்சென்றபோது நீர் அவளை இழுத்துச்சென்றது, நாங்கள் அனைவரும் இறங்கி அவளைக் காப்பாற்ற முயன்றோம், இழுத்துவருகிறபோது உயிர் இருந்தது, கரை சேருகிறபோது இறந்துவிட்டார். பெரிய பிரச்சனையாகிப்போனது, அதன் பிறகு நாங்கள் பட்ட அவஸ்தை கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. ஆக, நாங்கள் சொல்வது அனைத்தும் உங்களின் பாதுக்காப்பிற்காகவே.. என்று முடித்தார்.

எங்கள் நால்வரின் முகத்தில் ஆடவில்லை. என்ன இவ்வளவு ஆபத்தான பயணத்தில் நாமே புகுந்துகொண்டோமே, என்று நடுக்கமாக இருந்தது.

அனைவரும் படகில் ஏறினோம். நாங்கள் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டுதான் ஏறினோம். காரணம் கால் வைத்து ஏறுகிற கம்பிப்படிகள் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல் ஆடிக்கொண்டே இருந்தது. உதவிக்கு உள்ளவர்கள் எங்களைக்கைப்பிடித்து ஏற்றிவிட்டார்கள்.

படகு கிளம்பியது, இதுவரையில் நான் அனுபவித்திராத பயணம் அது. போகிற வேகத்தில் படகு சாய்வதைப்போல் இருந்தது. தோழி உட்காருகிற இடத்தில் இருந்து பொத்தென்று கீழே விழுந்தாள். ஒருவள் பைகளை கைகளில் ஏந்தி வாந்தி எடுத்தமேனியாக இருந்தாள். எனக்கு கிறுகிறு என்று வந்தது.

கீழே விழுந்த தோழியை நாங்கள் தூக்க எழுந்தபோது, யாரும் நகராதீர்கள், அலை மோசமாக இருக்கின்றது, கொஞ்சம் பொறுங்கள் நாங்கள் வருகிறோம், என்று சொல்லி, குண்டான பெண்மணியை எழச்சொல்லி இந்தப்பக்கம் வரவழைத்துவிட்டு,இருவர் ஒன்றுசேர வந்து, என் தோழியை தூக்கி உட்காரவைத்தார்கள்.

படகு பயணத்தின் போது அதே கோரமுகம் கொண்ட தாய்லாய்ந்து பெண்மணி பாட்டுப்பாடி டிஸ்கோ ஆடினாள். அருமையாக கைத்தேர்ந்த நடக்காரி போல் ஆடினாள். வியந்துபோனோம். ரசித்தோம். நன்கு பாடினாள். ஆங்கிலம், மலாய்ப் பாடல், தாய்லாந்து பாடல் என்று அருமையான குரல்வளம் கொண்ட அவள் பாடிக்கொண்டே ஆடினாள். படகில் வேகமான இசை ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. எல்லோரும் கைகளைத்தட்டி உற்சாகமூட்டினோம்.

செல்கிற ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் அங்கே நிகழ்ந்த சில சுவாரிஸ்ய நிகழ்வுகளை கதைகள்போல் எங்களிடம் சொல்லி பயணத்தை உற்சாக மூட்டியபடியே இருந்தாள் அந்த கோரமுகம் கொண்ட பெண்மணி. ஜேம்ஸ்போடண்ட் ஐலண்ட், மங்கி ஐலண்ட், பெர்ட் நெஸ்ட், மஞ்சள் குகை என்று அனைத்தையும் படகில் நின்றபடியே ரசித்தோம். சில இடங்களில் நீச்சல் செய்தோம்.

பி பி ஐலண்ட் வந்துசேர்ந்தோம். அங்கேதான் மதிய உணவு தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது. படகை நிறுத்திவிட்டு, இந்த பி.பி ஐலண்டைப் பற்றி கேள்விப்பட்டுள்ளீர்களா.! கேட்டாள். எல்லோரும் ஆம் என்பதைப்போல் தலையை ஆட்டினார்கள். நாங்கள் டியூப் லைட் கொஞ்சம் தாமதமாகத்தாம் எல்லாமும் புரிந்தது. 24/12/2004 நினைவிருக்கிறதா.? கேட்டாள். எல்லோரும் அமைதியானோம்.

சுனாமி வந்து , கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்டமனிதர்களை விழுங்கிய இடம் இது. இந்த பி.பி ஐலண்டில் உள்ள அனைத்தையும் சுனாமி அடித்துச்சென்றது. இதுபுதிய பி.பி ஐலண்ட், கடைகள் அனைத்தும் முற்றிலும் புதியது.

அதோ அங்கே தெரிகிறதே மொட்டையான தென்னை மரம், அதுவரையில் வந்தது சுனாமி, என்றதும் அனைவரும் ஒன்றாக அந்த மரத்தை நோக்கிவிட்டு ச்ச்ச் ச்ச்ச் என்று சோகஒலி எழுப்பினார்கள். எங்களின் வீடு இங்கேதான் இருந்தது. இப்போது இல்லை காரணம் என் அம்மா, அப்பா, அண்ணன் தம்பி தங்கைகள் என அனைவரையும் நான் இங்கே பலிகொடுத்துவிட்டேன். குடும்பத்தின் ஆறுபேரையும் சுனாமி அடித்துச்சென்றுவிட்டது. நான் எப்படித்தப்பித்தேன் என்கிறீர்களா.!?

உயிர் மட்டும்தான் இருந்தது எனக்கு மற்ற எல்லமும் போச்சு. நான் எவ்வளவு அழகி தெரியுமா.! என் முகம் இப்படி மாறியதற்கே, இந்த சுனாமிதான் காரணம் என்று நகைச்சுவையாகச்சொல்லி கண்களை சிமிட்டினாள். அனைவரும் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். என் மனதில் சோகம் படர்ந்தது. அவளின் கோரமுகம் என் மனதை விட்டு மறைந்தது. அவள் அழகானாள்.

மீண்டும் படகு ஏறி இக்கரைக்கு வந்தாக வேண்டுமே, மிகுந்த கலவரத்தில் படகு ஏறினோம். காரணம் கடுமையான மழை. நீர்மட்டம் கடலில் அதிமாக இருந்ததைப்போல் இருந்தது.

வரும்போது முட்டிவரை இருந்த நீருக்கே நான் பரதநாட்டியம் ஆடினேன். இப்போது இடுப்புவரை நீர், கால் வைத்து ஏறுகிற இடம்வேறு ஊஞ்சள் போல் வேகமாக ஆடியது. எல்லோரும் ஏறியாகிவிட்டது நாங்கள் தத்தளித்தோம். பரிடா வந்தாள், கைகளைப்பற்றிக்கொள் என்றாள், வேகமாக இழுத்து மேலே சுலபமாக ஏற்றினாள். அப்படி ஏறியபோது அவளை அணைக்கின்ற வாய்ப்பும் கிடைத்தது.

அத்தருணத்தின் போதுதான் தோளில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த எனது ஹென்பேக் முழுமையாக நீரில் மூழ்கியது. ஸ்மார்ட் கைப்பேசி பாழாய்ப்போனது. வாங்கி இரண்டே மாதம்தான்... :(

எல்லாமும் முடித்து படகு கரைக்கு வர மாலை மணி நான்கு முப்பதாகி இருந்தது. விரைவாக இருட்டாகிப்போனதுபோல் தென்பட்டது . கடல்தாயே நன்றி, என்று கும்பிடு போட்டுவிட்டு ஹோட்டல் அறைக்குச்சென்றோம்.

அன்று முழுக்க உடல் அடித்துப்போட்டதுபோல் இருந்ததால், இரவு வொட்கா அருந்தினோம். உற்சாகம் பிறந்தது, ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம்தான்