மகேசன் சேவை

யாருக்கு என்ன நடந்தாலும், விதி கர்மா என்பேன், அது என்னை பெற்றவர்களாக இருந்தாலும் சரி, வாழ்க்கைத் துணையாக இருந்தாலும் சரி. ஆனால், என் பிள்ளைகளுக்கு எதாவது வந்துவிட்டால் மட்டும், என் மனம் இப்படித்தான் யோசிக்கும்,..

`நான், யாருடைய மனம் நோகும் படி எதாவது செய்துவிட்டேனா,!? யாருக்காவது எதாவது துரோகம் செய்தேனா? என்னையறியாமல் எதாவது பாவக்காரியங்களில் ஈடுபட்டுவிட்டேனா!? இறைவா என்னை மன்னி..’ என்று மன்றாடுவேன்.

எனக்கு இதில் நம்பிக்கை இருக்கிறது, பெற்றவர்களின் பாவ புண்ணியங்கள் பிள்ளைகளைச்சேரும், என்கிற வாசகத்தில்..! இது மூட நம்பிக்கை என்று புறந்தள்ளிவிட முடியாது. நான் பார்த்திருக்கின்றேன் என் அனுபவத்தில், ஒருவர் செய்த பாவத்தால், அவரின் ஒன்றுமறியா மகன்கள் பலிகடா ஆனதை.

திருமணமான பெண், கணவனின் நண்பர், வீட்டிற்கு வரப்போக இருக்கையில், அவனின் மேல் மோகம் கொண்டு, காதல் ஏற்பட்டு. காதல் முற்றி, வீட்டை விட்டு ஓடிவிடும் அளவிற்கு வந்து விட்டது நிலைமை. அவன் திருமணமாகாதவன். ஒரு பெண்பித்தன். அவனின் பொழுதுபோக்கே பெண்களை வசப்படுத்தி தம் வலையில் விழ வைப்பதுதான். அனுபவிப்பது, பிறகு அடுத்த பெண்ணைப்பார்ப்பது, அவனுக்கு அது சுவாரஸ்யம்.

இவளின் விஷயத்தில் இந்த லீலைகள் எடுபடவில்லை. நன்றாகச் சிக்கிக்கொண்டான். அவளும் அவனை விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, இருவரும் ஊர்விட்டு ஓடிவந்துவிட்டனர்.

அவள் வீட்டைவிட்டு அவனுடன் ஓடுகிறபோது, அவளுக்கும் அவளின் கணவனுக்கும் பிறந்த ஆண்குழந்தைக்கு மூன்று வயது. பால் குட்டிக்கும் பச்சைக் குழந்தை. அக்குழந்தை தாயைக்காணாமல் கதறி அழுத காட்சி காண்போரை கரைய வைத்ததாம்.

அந்தக் குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு, அந்தக் குடும்பம் பட்ட அவஸ்தைகள் அவமானங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அந்த மூன்று வயது குழந்தை `அம்மா காணோம்.. அம்மா வேணும்.. அம்மா அம்மா..’ என தினமும் வீட்டைச் சுற்றிச்சுற்றி ஓடி பெற்றவளைத்  தேடுவான்.
அந்தக்காட்சியை எழுதுகிறபோதே என் கண்கள் பனிக்கின்றன.

காதல் ஜோடிகள் பல வருடங்கள் யாருக்கும் தெரியாமல் பதுங்கி மறைந்து வாழ்ந்து, வெளி உலகிற்கு அறிமுகமானபோது அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள். 

ஏற்கனவே உள்ள இவரின் முதல் திருமணத்தில் பிறந்த அந்த மூன்று வயது மகனையும் அங்கே விட்டு, இங்கே விட்டு.. நான் பார்க்கிறேன்! நீ பார்.! பெத்தவளே விட்டுட்டுப்போயிட்டா நமக்கென்ன.! அப்பனும் இரண்டாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான்.! யார் பார்ப்பா இவனை..? சொத்து பத்தா இருக்கு வைச்சுப் பார்க்க..! ரொம்ப ராங்கி.. பார்க்கமுடியல.. என்று அங்கேயும் இங்கேயும் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, பள்ளிக்குக் கூட முறையாக அனுப்பாமல்,  போகும் இடமெல்லாம் மொத்தடிப்பட்டு, கெட்டபெயரைச் சுமந்து, வளர்ந்து பெரியவனாகி, திருடு, பொய் புறட்டு என போலிஸ் வாசலெல்லாம் ஏறி இறங்கி, ஒரு வகையாக, வாழ்வில் செட்டல் ஆகிவிட்டான்.

இவர்களின் புதிய உறவில் பிறந்த இரண்டு குழந்தைகளில் ஒருவன், பதினாறுவயதில், பயங்கரமான விபத்து ஒன்றில் சிக்கி, கழுத்திற்குக்கீழ் உடல் செயலிழந்து, இப்போது கிட்டதட்ட முப்பது வயதாகியும் அதே நிலையில், சக்கர நாட்காலியில் உலவுகின்றான்.. தமது கைகளைக்கொண்டு உணவு உண்பதற்குக்கூட இயலாமல் இருக்கும் நிலையில் அவன். 

தாய்தான் உணவு ஊட்டி விடுகிறாள். மூன்று வயது பச்சைப்பிள்ளைக்கு பால் கொடுக்காமல் தவிக்க விட்டதன் காரணமாகவே, முப்பதுவயது மகனுக்கு இன்னமும் உணவு ஊட்டுகிற நிலையில் வைத்துவிட்டார் இறைவன், என்பார்கள் சிலர்.

அவள் படுகிற அவஸ்தைகள் வேதனைகள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

இன்னொரு மகன், வேலை செய்யும் இடத்தில், கம்பனியின் பணத்தைக் சூறையாடிவிட்டான் என்கிற குற்றச்சாட்டின் பேரில் போலிஸுக்குச் சென்று, பழிபாவங்களை சுமந்து, செய்துகொண்டிருந்த வேலையில் இருந்தும் நீக்கப்பட்டான்.

பிள்ளைகள் படுகிற அவஸ்தைக்கு, தான் செய்த பாவங்களே மூலக்காரணமென்று அவளும் மதம்மாறி பல தெய்வங்களிடம் மண்டியிட்டு மன்றாடிக் கொண்டிருக்கின்றாள். இன்னமும் துன்பங்கள் தொடர்கதைதான்.


ஆகவே,  பிள்ளைகளின் வாழ்வு சிறக்க, பாவச்செயல் என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட எந்த காரியத்திலும் நான் ஈடுபடவே கூடாது என்கிற எண்ணம் தணலாய் இருக்கும் எனக்குள்.

நான் நல்லொழுக்கங்களையும் நேர்மையையும் கடைபிடிக்கின்ற போது, என் குழந்தைகளுக்கு எதுவும் நிகழாமல் இறைவன் அவர்களைக் காப்பான் என்பதில் எனக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை எப்போதுமே உண்டு.

பிறர்மேல் பொறாமை படுவதற்குக்கூட அஞ்சுவேன். அது கூட பாவச்செயல்தான். பல அவலங்களின் தொடர்கதைகளுக்குக் காரணம் இந்த பொறாமை குணமே.

இறைவனிடம் வேண்டுவது, எனக்கு எந்த முறைக்கேடான சந்தர்ப்பத்தையும், சோதனையையும் கொடுத்துவிடாதே. நான் இப்படியே நல்ல பெண்ணாகவே இருந்து விட்டுச் சாகிறேன்.

என் வாரிசுகளை நல்லபடி காப்பாய். மக்கள் சேவைக்காகவே உருவாகிறவர்கள் அவர்கள். பெரிய ஆட்களாக வருவார்கள், மக்களைக் காப்பாற்றுவார்கள்.

நீயே துணை.      

கற்பனைகள்

எனது பதிவுகள் படைப்புகள்
அனைத்தும் புனைவுகளே
அதில் நீ வரும் வரை...

காதல் சுவாரிஸ்யங்கள்

நமது வாழ்வு சரியான தடத்தில் சென்றுகொண்டிருப்பதைப் போல் தான் நமக்குத்தோன்றும். ஆனாலும் சில வேளைகளின், சில இடங்களில் திடீரென தடம் புரளும். நாம் செய்துக்கொண்டிருக்கும் காரியத்தில் எதோ கோளாறு நிகழ்ந்திருக்கின்றதென்று, சில நிகழ்வுகள் நமக்கு உணர்த்தும்.

 வாழ்வின் சுவாரிஸ்யங்கள் - பருவம் சார்ந்ததாகவும், அறிவின் முதிர்ச்சி சார்ந்ததாகவும், சேர்கிற சுற்றங்கள் சார்ந்ததாகவும், நம்முடைய பக்குவம் சார்ந்ததாகவும், சில கசப்பான அனுபவங்கள் சார்ந்ததாகவும், பெறப்படுகிற நன்மை தீமை சார்ந்ததாகவும், பல வேளைகளில் நம்முடைய சொந்த ஈடுபாடு, அதையொட்டி நம் செயல்பாட்டின் நடவடிக்கைகள் சார்ந்ததாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில், சுவாரிஸ்யங்கள் தொடர்வதில் இடையூறுகள் இருப்பதை கண்டுக்கொள்ளலாம்

இந்த சுவாரிஸ்ய உணர்வு கொஞ்ச காலம் நீடிக்கும், இது நீடிக்கும் வரை, நாம் எதிர்க்கொள்ளும் சில நிகழ்வுகளையும் சம்பவங்களையும் மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து, சாதக பாதக, ஏற்ற இறக்கங்களை சீர் தூக்கிப்பார்க்கதுவங்கி, அதே போன்ற நிகழ்வுகள் வேறு எங்கேனும் யாருக்கேனும்  நிகழும் போது,  நமக்கு ஏற்பட்ட சில கசப்பான அனுபவங்களை அவைகளோடு ஒப்பீடு செய்து,  இதற்கு இதுவே காரணம், இதற்கு இதுவே தீர்ப்பு, இதனால் தான் இது நடைபெற்றது, இப்படியில்லாமல் இருந்திருந்தால் இது வர வாய்ப்பில்லை என்றெல்லாம் உரை நிகழ்த்துவோம்.

கொஞ்ச காலம் சென்றவுடன்,  மறுபடியும் வாழ்வு அதே வட்டத்திற்குள் உருலும். முன்பு இருந்த அதே இடத்திற்கே திரும்பவும் வந்துவிடுவோம். இப்போது பிடிப்பு வேறு வடிவில் சுழல ஆரம்பிக்கும். ஆனாலும் அதுவும் அதே வட்டத்திற்குள்.! ஏற்கனவே செய்த தவற்றை மீண்டும் படு சுவாரிஸ்யமாகச் செய்துக்கொண்டிருப்போம்.

இந்த இடத்தில், தவறு என்று சொல்வது, கொஞ்சம் அபத்தமாகப் படலாம். செய்வது தவறா இல்லையா என்பது, செய்தபின்பு வரும் வினைப் பயன்களைப் பொருத்தே அது வடிவமைக்கப்படுகிறது. சில நிகழ்வுகள் தவறாகப் படுவதற்கு எது மூலக்காரணமாக இருக்கிறதென்றால், நம்மை உறுத்தும் நடவடிக்கைகளை நாம் தொடர்ந்து செய்து வருவதுவே. மனசாட்சியின் குரல்  பலவாறாக உணர்த்திக்கொகொண்டே இருந்தாலும், நியாயப்படுத்தி, நாம்,  நமது சிந்தனைகளை, சில சுவாரிஸ்ய ஒப்பீடுகளால் நிரப்பிக்கொண்டு, மனசாட்சியின் குரலுக்கே டிம்மிக்கி கொடுத்துவிடுவோம்.

சரி, நியாயப்படுத்துதல், சுவாரிஸ்ய ஒப்பீடுகள் என்பது, எதில் அதிகமாக இருக்குமென்று ஆராய்ந்தோமென்றால், காதலில், கள்ள உறவுகளின், உடலின்பத்தில், அருவருக்கும் இச்சைகளில்.

மனித உறவுகளை எடுத்துக்கொள்வோமே.! உறவுகள் என்றால்..!! காதலை எடுத்துக்கொள்வோமே.! காலகாலமாக, காதல் நம் சமூகத்தில் கெட்டவார்த்தையாக சித்தரிக்கப்பட்டுவிட்டது. சில சமூக சீர்த்திருத்தவாதிகளால் காதல் என்கிற உணர்வு கொச்சைப் படுத்தப்பட்டுவிட்டது. காதல் வயப்படுபவர்கள், எங்கோ ஒரு மூளையில், அறை எடுத்து தமது இச்சைகளை தீர்த்துக் கொள்ளத்துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு உயிர்களின் தீவிர முயற்சி என்றே முடிவு கட்டப்பட்டுவிட்டது. இதற்காக ஆதாரங்களும் ஆய்வுகளும் எழுத்து வடிவில் அரிதியிட்டுக் கூறி விட்டதால்தான், காதலுக்கு இந்த அவச்சொல்.

புலனாசைகளில் காமம் சிற்றின்பமாகக் கருதப்பட்டாலும், காதல் எப்போதுமே பேரின்பமாச்சே! இதை பக்தி இலக்கியங்களும்,  ஆன்மிக சிந்தனைகளும் பறைசாற்றுகின்றனவே.  பிறகு ஏன் அதை சிற்றின்பச் சிந்தனையோடு கலந்து கொச்சைப் படுததுகிறார்கள்.! எல்லா காதலும் படுக்கையறையில் தான்  முடியுமென்று கருத்துரைப்பது அபத்தமில்லையா!?

சரி, அது ஒரு புறமிருக்கட்டும், நாம் இங்கே சொல்லவந்தது, வாழ்வின் சுவாரிஸ்ய இழப்பிற்கு, சில அநியாயங்கள் நியாயப்படுத்தப் படுவதுவே முக்கிய காரணமாகக் கொள்ளலாம். நல்ல சிநேகங்கள் பாழ்படுவதற்கு, மனித நட்பு நேச உறவில் ஒரு சீரான ஒழுங்கு முறை கடைபிடிக்காமின்மையே காரணமாகிறது.

காதல் என்றால் என்னவென்று இதுவரையில் உணர்ந்திராத ஒருவருக்கு, காதல் என்கிற உணர்வு ஊட்டப்பட்டு உணர்த்தப்படுகிறபோது, அது அவர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் அபரீதமான மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்துவிடுகிறது. இந்த தீடீர் உணர்வு தாக்குதலுக்கு உள்ளானவர்கள், பல மாதிரியான சீர்கேடுகளை நிகழ்த்துவதற்குக் கூட தயாராகிவிடுகின்றனர். சீர்கேடுகள் என்பது மனசாட்சியின் குரல்வலையை நெறிப்பது.  வாழ்வியல் தேடல்களை சீர் தூக்கிப்பார்க்கின்ற ஆற்றலை வலுவிழக்கச் செய்கிற இந்த உணர்வால் பலருக்கு அவஸ்தையே.

ஆணாக இருந்தாலும் சரி பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி, திருமணமானவர்களாக இருந்தாலும் சரி, ஆகாதவர்களாக இருந்தாலும் சரி, இதுபோன்ற உணர்வுகளால் அலைக்கழிக்கப்படுபோது அவர்களின் உச்சபட்ச நிலையாகப்பட்டது, உடல் சுகத்தைத் தேட ஆரம்பிக்கிறது. அந்த சுகம் அனுபவிக்கக் கிடைத்தாலேயொழிய இதற்கு விடிவு காலமே இல்லை என்கிற பரிதாமான சூழலுக்குத்தள்ளப் பட்டுவிடுகின்றனர்.  அதன் பிறகே ஆரம்பமாகிறது, சூழ்ச்சியும் வஞ்சகமும், குழிபறிக்கும் நிலையும்.

இந்த வஞ்சக சூழ்ச்சியில் செய்யப்படுகிற துரோகங்களும் அக்கிரமங்களும் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நன்றாகப் போயிக்கொண்டிருந்த அனைத்தும் தவறான பார்வையில் பார்க்கப்பட்டு விடுகிறது. நல்ல கணவன் மனைவி உறவு வேம்பாகக் கசக்க ஆரம்பிக்கிறது. நல்ல பெற்றோர்கள் வில்லன்களாக சித்தரிக்கப்பட்டு விடுகின்றனர். நல்ல சுற்றங்கள் உறவுகள் நட்புகள் என எல்லோரையும் நயவஞ்சகர்களாக பார்க்கத்துவங்கி விடுகின்றனர். காதல் என்கிற வட்டத்தில் இருப்பவரைத்தவிர வேறு யாரையும் நேசிப்பதில்லை. நல்ல குடும்பங்கள் சீரழிந்து போயிருக்கின்றன. சிலர் கொலைகாரர்களாகவும் மாறி கம்பி எண்ணிக்கொண்டிருப்பது உண்மையே.

மிக அண்மையில் ஒரு பத்திரிக்கைச் செய்தியை படிக்க நேர்ந்து அதிர்ந்துப்போனேன். தமது காதலியை வேறொருவனும் காதலிக்கிறான் என்பதற்காக அவனை கொலை செய்துவிடுகிறான் ஒரு மாணவன். தாயின் கதறல், என் மகன் ரொம்ப நல்ல பிள்ளை.. அமைதியானவன், அவன் செய்திருக்கமாட்டான், அவனை ஏன் பிடித்துப்போகிறீர்கள் என்று.! அந்த குடும்பம் அவனை நல்லவனாக வளர்த்திருக்கின்றதுதான், ஆனால் எது இந்த கதிக்கு ஆளாக்கியது என்றால்!! அது காதல் அல்ல, காதல் என்று வேடமிட்டுக்கொண்டிருக்கிற காமமே.

இதுபோன்ற அபத்தங்கள் நிகழும்போது, பெரும்பாலானோர்களின்  பார்வையில் காதல் என்கிற உணர்வு அசிங்கப் படுத்தப்படுகிறது, அருவருப்பாக்கப்படுகிறது, புறக்கணிக்கபடுகிறது, வெறுக்கப்படுகிறது. காதல்தான் இங்கு பலிகடாவாகிறது. இன்னமும் நம்மவர்கள் காதலை எதிர்ப்பதற்கு இதுவே காரணம்.

காதல் ஒரு தெய்வீக உணர்வு. காதல் வயப்பட்டவர்கள் தெய்வத்தன்மை நிறைந்தவர்கள். காதல் நுழையும் மனது அன்பின் வடிவமாக, சாந்த சொரூபமாக உருமாறுகிறது. சக்தி ஆறாய் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. ஒளிவட்டம் பிரகாசமாய், அழகாய் மாறுகிறார்கள். மனிதர்களை வளர உயர வைக்கிறது காதல். பால் வேறுபாடுகள் கலைந்து ஆண் பெண்ணையும், பெண் ஆணையும் மதித்து   உயர்ந்த நிலைக்கு மனிதர்களை மாற்றக்ககூடிய ஆற்றல் காதலுக்கு உண்டு.

ஆனால் இந்த நிலையைக் கொடுப்பதற்கும் பெறுவதற்கும் நாம் தான் தயாராக இல்லை என்பதுவே இங்கு நிதர்சனம். நமக்கு ஆசைகள் அதிகம். பின்னிக்கிடக்கின்றோம் ஆசையென்னும் வலையில். எல்லாமே விரைவாக தேவைப்படுகிறது நமக்கு. எங்கேயோ ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றோம், எதையோ தேடி.

ஒரு வாசகம் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. ஆனால், எங்கு படித்தேன் என்பது சரியாக நினைவில்லை.

`எனக்கு ஒரு பெண்ணின் உடம்பு மட்டும் வேண்டும், காதலிக்கப்போகிறேன்’

இப்படியும் யோசிப்பவர்கள் இருப்பதால் தான், காதல் என்றாலே அலறுகிறார்கள் பலர்.

அவசர யுகத்தில் காதலும் ஒரு ‘ஃபாஸ்ட் ஃபூட்’
எல்லாமே `வேஸ்ட்’

சில சிதறல்கள்

பரப்ரப்பு

நேரமாகும் போதெல்லாம்
நாற்காலியை விட்டு எழுந்துவிடுகிறேன்
கால தாமததிற்கு
கொடுக்கும்
மரியாதையாய்..

எழுத்து

என் எழுத்து
எனக்கே பிடிக்காமல்
போகிறது.
பிறரின் எழுத்து
அதிகம் பிடித்து விடுவதால்..

கவிதை

ஓய்வுப்பொழுதுகளில்
சாவகாசமாக
வருவதல்ல
அவை பரபரப்பு வேளையில்
உடனே உதிர்பவை

வேடம்

மற்றவர்களுக்கா தைக்கப்பட்ட
ஆடைகளில்
நான் நுழைந்துக்கொள்ளும் போது
எனக்கான கோமாளி
வேடமும்
தயாராகிவிடுகிறது

மூச்சு

உளைச்சலின் போது
வேகமாக ஊதுகிறேன்
யாரை `அணைக்க’
என்பதுதான் தெரியவில்லை..

காதல்

உன்னிடம் கேட்பதற்கு
என்னிடம் ஒரு கேள்வி உண்டு
என்ன பதில் வரும் என்பதை
நானே யூகித்து விட்டதால்
கேள்வியை கிடப்பில் போட்டுவிட்டேன்.
பதில் இதுதான்
``சத்தியமா இல்லை!’’

ஆண்டு விழா சின்னம்

கம்பனியின் நூறு ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு, 100 என்கிற எண்கள் பதித்த, கருப்பு மற்றும் தங்க நிறத்தில், வட்ட வடிவத்தில் ஜொலிக்கும் ஒரு அழகான பேட்ஜ் எல்லோருக்கும் வழங்கியிருந்தார்கள். கண்டிப்பாக எல்லோரும் அதை அணிந்துக்கொண்டு தான் வேலைக்கு வர வேண்டுமென்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. சிலர் அணிந்துகொண்டு வருவார்கள் பலர் அதை பொருட்படுத்தவேயில்லை.

இந்த ஆண்டு கொடுக்கவிருக்கும் கம்பனி சீருடையில் (யூனிபோர்ம்) அந்த சின்னம் பதித்தக்கப்பட்டுதான் தைக்கப்பட விருக்கிறது. அதன் ஷேம்பள் காட்டப்பட்ட போது, இடது புறத்தில், இதயம் இருக்கும் இடத்தில் இந்த சின்னம் பதிக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்தச் சின்னம் மார்பில் உராயும் போதெல்லாம், கம்பனியின் மேல் விசுவாசம் வரவேண்டுமென்பதற்காக பதிக்கப்படுகிறதா! செய்யும் தொழிலே தெய்வம், அதன் நிறுவனமே கோவில் என்கிற உணர்வு வரவேண்டுமென்பதற்காக  பதிக்கப் படுகிறதா! நூறு ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறோம் என்கிற பெருமை ஒவ்வொரு பணியாளர்களுக்கும் இருக்கவேண்டுமென்பதற்காக பதிக்கப் படுகிறதா! அல்லது, நாங்கள் அணிந்து ஏந்திச்செல்லும் இந்த சின்னம், காண்போருக்கு, நிறுவனப் பொருட்கள் ஒரு விளம்பரமாக இருக்க வேண்டுமென்பதற்கா பதிக்கப்படுகிறதா! என்பதைப்பற்றியெல்லாம் யாருக்குமே கவலையில்லை. காரணம் அதை யாரும் அணிந்துகொண்டு வரவில்லை.  நான் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா?

இன்று காலையிலே ஒரு வி.ஐ.பி வந்திருந்தார். எங்களின் ஆசிய நிறுவனங்களின் துணைத்தலைமை நிர்வாகி அவர். எவ்வளவு பெரிய ஆள் அவர், இருப்பினும், இந்த 100 ஆண்டு பதித்த அந்த சிறிய நினைவுச்சின்னத்தை தமது கோர்டின் இடது புறத்தில், இதயத்தை உரசி ஒட்டியவாறு அணிந்துகொண்டு வந்தார்.

ஜப்பானியர்களின் அதிவேக வளர்ச்சியில், இந்த விசுவாச உணர்வு முதன்மை வகிக்கிறது என்று தாராளமாக்ச் சொல்லலாம். எது எப்படியாயிருப்பினும், மேலிடத்தில் அமல் படுத்தப்படுகிற சட்டதிட்டங்கள் கண்டிப்பாக கடைபிடிக்கப் படவேண்டும் என்கிற ஒழுங்கு முறையில் மிக கவனமாக இருப்பவர்கள் அவர்கள். அவர்களின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் நமக்குப் பாடம்.

அதைப் பார்த்த எனக்கு, அவமானமாகி, எங்கேயோ போட்டுவிட்ட அந்த பேட்ஜ்’யைத் தேடி எடுத்தேன். நல்லவேளை கிடைத்தது. உடனே எனது சீருடையின் இடது புறத்தில் அதைக் குத்திக்கொண்டேன். மனதில் கமபீரம் குடிகொண்டதை என்னால் உணரமுடிந்தது. நடையில் ஒரு மிடுக்கு வந்தது. பொறுப்பு மிக்க ஒரு ஊழியராக பவனி வருவதைப்போன்றதொரு உணர்வு மேலிட்டது. (பேட்ஜ் கையில் கிடைத்து, ஒரு மாத காலமாகிறது, இப்பொதுதான் அதை அணிகிறேன் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கதுவே.)

உடனே எதிரே வந்த ஒரு சக ஊழியரிடம், எனது சட்டாம்பிள்ளைத்  தனத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தேன்.. நாம் அணிந்து விட்டோம்ல...

`` எங்கே, அந்த எனிவர்சரி பேட்ஜ், ஏன் அணிந்துக்கொள்ளவில்லை?’’

நிஜம்

பிடித்தவரோடு இருக்கும் போது, 
பிடிக்காதவரை நாம் நினைப்பதேயில்லை. 
பிடித்தவர் பகைக்கும் போது
பிடிக்காதவரை பிடிப்புக்குள் கொண்டு வருகிறோம்.
இது மனிதனின் பிடிப்பற்ற நிலையேயானாலும்,
இதுவே பலரின் வாழ்வியல் சூட்சமம்.!
உறவை வெற்றிக்கொள்ள
போடப்படும் இந்த நாடகத்தில்
எனது பங்களிப்பு அறவே இல்லாமல் இருக்க
எனக்காகவே நான் போட்டுக்கொள்ளும் கவசம்..
நிஜமான, மாசுமருவற்ற அன்பு.
ஆமாம் உன் மேல் நான் கொண்ட நேசம்,
நிஜம்..நிஜம்..நிஜம்

சித்தி வளர்ப்பு

``என் மகளுக்கு எப்படியாவது வேலை வாங்கிக்கொடுங்க, சிஸ். ’’ ஒருவர் என்னிடம் வந்து மன்றாடினார்.

அவர் வேலை கேட்பது அவரின் முதல் மனைவியின் மகளுக்கு.  குழந்தைக்கு ஆறு வயது இருக்கும் போது,  இவருக்கும் வேறொரு பெண்ணிற்கும்  தீவிர காதல். காதல்ன்னா காதல் அப்பேர்பட்ட காதல். அவர்களின் காதல் தழும்புகூட இன்னமும் இவரின் நெஞ்சில் பச்சை குத்தலாக. ஒருமுறை அதைக் காட்டுவதற்காக, தமது சட்டையை கீழே இறக்கினார். ஐயோ.. எதுக்குங்க இதெல்லாம், அவளின் படிப்பிற்கு தோதான வேலை காலி இருந்தால், நிச்சயம் நான் உங்களிடம் சொல்கிறேன், என்று கூறி, கண்களை வேறு பக்கம் திருப்பினாலும், அவரின் மார்பில் பச்சைக் குத்தியிருந்த அந்தப் பெண்ணின் பெயரை ஜாடை மாடையாக பார்த்தும் விட்டேன்.

ஒரு நல்ல வாழ்கையை அந்தப் பிள்ளைக்கு (மகளுக்கு) நான் கொடுத்து விட்டால், அவளின் அம்மாவிற்கு நான் செய்த கொடுமைகள் எல்லாம் என்னை விட்டு விலகும் என்றார்.

காதல் ஜோரில், நான் எனது முதல் மனைவிக்குச் செய்த அக்கிரமங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. என்னுடைய இரண்டாவது மனைவியின் காதல் வலையில் சிக்கி, அவளை படாத பாடுபடுத்தினேன். அவளுக்கு எங்களின் காதல் பிடிக்கவில்லை, (எப்படிப் பிடிக்குங்க.!?) போராடிப் போராடிப்பார்த்தாள், இறுதியில் தற்கொலை செய்துக்கொண்டாள்.

என்னுடைய இந்த  ஆறுவயது மகளை வைத்துக்கொண்டு, நான் பட்ட அவஸ்தைகள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. என் காதலியையே நான் திருமணம் செய்துக்கொண்டேன். அப்போது அவள் வேறு கர்பமாக இருந்தாள், இவள் வேறு மரணம், இந்த பிள்ளை வேறு என் கையில் அநாதையாக. நான் என்ன செய்வேனுங்க..! (ஹுக்கும்.. ரொம்ப சோகம்தான், ஒழுங்கா இருந்தால் ஏன் இவ்வளவு சிக்கல்!?)

என் இரண்டாவது மனைவிதான் இவளையும் வளர்த்தாள். எனக்கும் அவளுக்கும் பிறந்த குழந்தைகள் மூன்று. பையன், இரண்டு பெண் பிள்ளைகள். இவளோடு சேர்த்து நான்கு பிள்ளைகள். மற்ற பிள்ளைகள் நல்ல நிலையில் இருக்கின்றார்கள். இவள்தான் பாவம்.! எந்த குறையும் இல்லாமல் எல்லோரையும் நன்றாகத்தான் வளர்த்தாள் என் மனைவி. இருந்தாலும் அவளின் அம்மா இருந்திருந்தால், இந்த பிள்ளை இன்னும் நல்லா செல்லமாக வளர்த்திருப்பாள். அவ்வளவு பாசமாக இருந்தாள். இவளை இப்படி வளர்க்கனும் அப்படி வளர்க்கனும், நல்லா படிக்கவைக்கனும்’னு அடிக்கடி சொல்வாள். என்ன செய்வது? எல்லாம் தலைவிதி. (விதி???)

போலிடெக்னிக்கில் படித்தாள், டிப்ளோமா வைத்திருக்கின்றாள். ரொம்ப தாழ்வுமனப்பான்மை’ங்க. எப்போதும் தன்னை மற்றவர்களிடம் ஒப்பிட்டு, தாழ்வாகவே புலம்பிக்கொண்டிருக்கின்றாள். உங்களைப்போன்ற தெளிவான நண்பர்கர்கள் இருக்கும் இடத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்துக்கொண்டால், அவளின் தன்னம்பிக்கை வளரும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது.

எவ்வளவோ கம்பேனிகளுக்கு வேலைக்குச் சென்று விட்டாள்,  ஆனாலும்  தாக்குப்பிடிக்காமல் பாதியிலே வேலையை விட்டு வந்து விடுகிறாள்.   வீட்டில் சும்மா உட்கார்ந்திருந்தால், அவளின் அம்மா (சித்தி) ஜாடை மாடையாகப் பேசுகிறாள், பார்ப்பதற்குப் பரிதாபமாக இருக்கிறது, அவளின் நிலைமை. எவ்வளவோ கொடுமைகளை நானும் அவளும் அனுபவித்து விட்டோம். இனி என்னால் முடியாதுங்க, வயசு ஆயிகிட்டே போகுது, திடீரென்று செத்துப்போயிட்டா, அவளுக்கு யாருமே இல்லை. அவளின் பாட்டி வேறு, என்னால் தான் அவர்களின் மகள் செத்துப்போனாள், என்று சொல்லி, என்னை சுத்தமாக வெறுத்து ஒதுக்கிவிட்டார்கள்.  (பின்னே சேர்த்துக்குவாங்களாக்கும்!)

எப்படியாவது உதவி செய்யுங்கள், என்று என்னிடம் அவளின் ரெஸுமி’யைக் கொண்டு வந்துக்கொடுத்தார்.

அவர், கணவரின் பழய நண்பர் என்பதாலும், அவரின் நிலைமை எனக்கு ஓரளவு புரிந்து போனதாலும், (மற்றபடி குடும்பம் பிள்ளைகள் பற்றி எதுவும் தெரியாது) மேலும் அந்தப் பெண், அரசாங்க தேர்வுகளில் சிறப்பான புள்ளிகள் வாங்கியிருப்பதாலும், அதை விட, தற்போது அவளின் தகுதிக்கு ஏற்றாட்போல் ஒரு வேலையும் காலியாக இருப்பதால், அவரின் நச்சரிப்பிற்கும் புலம்பலுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டிய  நேரமும் வந்துவிட்டது.

இதுவரையில் நான் யாருக்கும் சிபாரிசு செய்ததில்லை. ஆதலால், இவளின் ரெசுமி’யை எடுத்துக்கொண்டு, நேராக அந்தப் பகுதியின் தலைமை நிருவாகியைச் சந்தித்து, சிபாரிசு செய்தேன். அவரும் அவளின் தேர்வு சான்றிதழ்களை நோட்டமிட்டு விட்டு, அதில் அவர்களுக்குத் தேவையான தகுதிகள் இருந்து விட்டபடியால், நேர்முகதேர்விற்கு தேதி குறித்தார். அவசரமாக அப்பிரிவிற்கு ஆட்கள் தேவை என்பதும் கூடுதல் தகுதியே.

நேர்முகதேர்விற்கு வந்தாள். சிபாரிசு, அவரசமாக ஆட்கள் தேவை, அவளுக்கும் வேலை அனுபவம், கணினி என இன்ன பிற தகுதிகள் இருப்பின், உடனே அப்பாயிண்ட்மெண்ட் கடிதம் கிடைத்தது.

என் சிபாரிசு தயவால்தான் உடனே வேலை கிடைத்தது என்றெண்ணி, அவளின் அப்பா, விட்டால் காலிலே விழுந்து விடுவார் போலிருக்கு. அப்படி ஒரு பவ்வியம். அவர் ஒரு பக்கம் நன்றி..நன்றி என்று கூறியவண்ணமாகவும்..! மகள் ஒரு பக்கம்.. தினமும் தொலைபேசியில் தொல்லை..

வேலை எப்படிக்கா? எனக்கு ஆங்கிலம் சரியாகப் பேச வராதே! நிறைய டைப்’ வேலைகள் இருக்குமா? தவறு செய்தால் திட்டுவார்களா? வேலைக்கு வரும் போது, என்ன டிரஸ் போட்டுக்கிட்டு வரணும்? சுடிதார் போடலாமா? யூனிபோர்ம் எனக்கும் கிடைக்குமா? கண்டிப்பா ஷூ தான் போடணுமா? என்னிடம் நிறைய செருப்புகள்தான் உள்ளன. ஷூ இல்லையே, செருப்பு போட்டுக்கொண்டு வேலைக்கு வரலாமா!? கம்பனியில் ஷூ கொடுப்பார்களா? என்ன மாதிரியான கணினி வேலைகள் அதிகம்.? என்ன சிஸ்டம் பயன்படுத்துகிறார்கள்? நான் கருப்பா குண்டா இருக்கிறேனே, ஈவ் டீசிங் செய்வார்களா? நிறைய ஆண் பணியாளர்கள் வேலை செய்கிறார்களா? தமிழர்கள் ஜாஸ்தியா, இல்லை மற்ற இனத்தவர்கள் ஜாஸ்தியா? அந்த டிப்பார்ட்மெண்டில் யார் அதிகாரி? அவர் எப்படிப்பட்டவர்? சீனரா, மலாய்க்காரரா, தமிழரா? ஆரம்பத்திலேயே இவ்வளவு சம்பளம் கொடுக்கிறார்களே, வேலை கஷ்டமா? ஆறு மாதம் கழித்து நிரந்தரமாக்காவிட்டால், என்ன செய்வது? எனக்கு முன்னாடி அந்த இடத்தில் வேலை செய்த அந்தப் பெண், ஏன் வேலையை விட்டுச்சென்றாள்? நீங்கள் எத்தனை ஆண்டுகள் அங்கே வேலை செய்கிறீர்கள்? வருடா வருடம் சம்பள உயர்வு சரியாகக் கிடக்குமா? போனஸ் எத்தனை மாதம்? எல்லா பொதுவிடுமுறையும் லீவா? லீவு எடுக்கச் சுலபமா, கஷ்டமா? மெடிக்கல் லீவு எடுத்தால் திட்டுவார்களா? அங்குள்ளவர்களெல்லாம் நல்லா பார்த்துக்குவாங்களா........!!! ???

இப்படி தினமும் எதாவதொரு கேள்விகளோடு, தொலைப் பேசியில்  என்னைத்  தொடர்புக் கொள்கிறாள்.! அடுத்த மாதம் வேலைக்குச் சேர்கிறாள்.