திங்கள், நவம்பர் 28, 2011

தத்துவம்

சரியில்லாமல் வாழ்பவர்களுக்கு, ஏற்கனவே எழுதிவைத்த தத்துவங்கள் வழிகாட்டியாக துணைபுரியலாம். 
சரியாக வாழ்பவர்களுக்கு, வாழ்வே தத்துவமாகிறது. 
சரியாக வாழ்வது எப்படி? ஏற்கனவே அனுபவமாக எழுதப்பட்ட துணுக்குகளின் உள்ளடக்கமே அது. சரி, சரியில்லாத வாழ்வு என்பது..!!!!!! நான் சேகரித்து வைத்துள்ள தத்துவக்கூறுகளின் தொகுப்பைத்தான் மீள்பார்வை செய்தாக வேண்டும், பதிலாகக் கொடுப்பதற்கு.! அப்போ, நமது வாழ்வு தத்துவங்களின் அடிப்படையில் இயங்கப்பெற்றதா? எது தத்துவம்? மேலே நான் சொல்வதுக் கூட, தத்துவமாக இருக்கலாம்:-

குழந்தை மனது

எனக்கு குழந்தைகளை மிகவும் பிடிக்கும்..கைக் குழந்தைகள் அல்ல.. கொஞ்சம் பேசனும் தக்கா புக்கான்னு.. 

எங்க பக்கத்து வீட்டுப்பைய்யன் மூனு வயது.. அவ்வளவு காதல் என் மேல்.. என்னைப்பார்த்துட்டா போதும், போலாம் போலாம் என அடம்பிடிப்பான் அவங்க அம்மாவிடம்..

வந்துட்டா போக மாட்டான்.. நாட்காலியின் கீழ் ஒளிந்துக்கொண்டு அழுவான்.

இப்படித்தான் ஒரு நாள், நானும் அவனுடைய அம்மாவும் காத்தார வெளியே அமர்ந்து கதை பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது அந்தப் பைய்யன் (கோகுல்) சைக்கில் விளையாட்க்கொண்டிருந்தான். நான் துணிகளைக் காயப் போடும் ட்ரொலியின் (trolley) கீழே புகுந்துப் புகுந்து..

திடீரென்று அதில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த சில ஹெங்கர்களை (hangers) தூக்கி தூர எரிய ஆரம்பித்தான்.. அவனின் அம்மா..ஏய் என்ன பண்ற, அண்டி (நான்) அடிக்கப்போறாங்க, என்றார்.

அதற்கு அவன் சொன்னான் (ஆங்கிலத்தில் தான்).. இதோ பாரு அம்மா, இந்த ஹெங்கர் எல்லாம் அங்கும் இங்கும் உடைந்திருக்கு அது அண்டிக்குத்தேவைப் படாது, அதான் நான் உதவி செய்கிறேன் என்றான்..

மிகுந்த அற்வாளியாய் வருவான் கோகுல். ஏன்னா ஹெங்கர்கள் உடைந்திருப்பதை நானே கண்டுப்பிடிக்கவில்லை... வேலை முடிந்தால் போதும், அப்படித்தான் நாம்.

அதான் குழந்தை மனது என்பது....!

கலகம் செய்


சொன்ன வாக்கை உடனே 
காப்பாற்றிவிட்டால்..

எதற்கும் பயமில்லாதது போல்
காட்டிக்கொண்டால்...

எதுவும் நடவாததுபோல்
அமைதிக்காத்து வருவதால்...

கோபமே வராத புத்தர் போல்
நடித்துக்கொண்டால்..

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு புன்னகையையே
பரிசாக தந்துவிட்டால்..

யோசித்து உருப்படியாக எதாவது
செய்யலாம் என திட்டம் தீட்டிக்கொண்டால்..

மனதில் வ(டி)ருவதற்கு, வடிதட்டு
தேடிக்கொண்டால்..

சுற்றும் முற்றும் பார்த்துப் பேசும்
பழக்கம் வைத்துக்கொண்டால்..

சிந்தித்துச் சிந்தித்து நம்மை நாமே
சின்னாப்பின்னமாகிக்கிக் கொண்டால்..

அவர் போல், இவர் போல்
என ஒப்பிடுதல் செய்துக்கொண்டால்..

பழைய புத்தகங்களைப் புரட்டி
கருத்துப் பகிர்வதால்..

பிறர் சொல்கிற பேச்சுக்கெல்லாம்
செவி சாய்ப்பதால்..

சதா பிழைத்திருத்தம்
செய்தவண்ணமாக இருப்பதால்..

அன்பு என்கிற பெயரில் ஆட்டிவைக்கும்
சிலரின் கருவியாவதால்...

அடிமைப்படுத்த விட்டு
வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பதால்..

நம் பதிவுகளுக்கு
கமெண்ட்ஸ்’களை எதிர்ப்பார்ப்பதால்

அழுது அடம்பிடிக்கும்
நம்மிடமுள்ள குழந்தையை
நாம் எப்போது வெளிக்கொணர்வது?

ஞாயிறு, நவம்பர் 27, 2011

கனவுகளின் மீள்பார்வை

எனக்கு பத்து வயது இருக்கும் போது, ஒரு பாழடைந்த வீட்டுப் பக்கத்தில் உள்ள் பூச்செடியில் சாமிக்குப் பூ பறிந்து வருவேன். 

இதில் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை, ஆனால் ஒரு நாள் (அப்போது) ஒரு கனவு வந்தது..:- 

எங்க இடத்தில் ஏற்கனவே அநாதையாக இருந்து, இறந்த ஒரு கிழவியின் ஆவி அந்த வீட்டில் இருந்துக்கொண்டு, நான் பூப்பறிக்கப்போகும்போதெல்லாம் என்னையே பார்த்துக்கொண்டும்.. கனகொடூரமான குரலில் “ ஏய் நீ என் பாதையில் நடக்காதே’’..என ஓலமிட்டது பிறகு ஒப்பாரியிட்டது. கனவிலேயே அலறினேனாம், அம்மா சொன்னார்..

அதன் பிறகு நான் அந்தப்பக்கம் பூபறிக்கபோவதை நிறுத்திவிட்டேன்.!

அந்த கனவு இன்னமும் மனதில், ஏன்னா சிறுமியான எனக்கு, அப்போது அச்சம்பவம் மனதை அதிகமாகவே பாதித்திருந்த்தது.

நேற்று ஒரு புத்தகம் படிக்கும் போது, இந்த நிகழ்வு அதில் இடம்பெற்றிருந்தது.. நிகழ்வு என்பதைவிட.. கனவில் வந்த அந்த வார்த்தை என்பது சரியான விளக்கமாகக்கொள்ளலாம். (என்னன்னு சொல்ல???)

சனி, நவம்பர் 26, 2011

உறவுகள்

குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவருக்கும், ஒரு முக்கிய உறவினர் ஒருவருக்கும் ஒரு பிரச்சனையில் வாக்கு வாதம் (வைச்சுக்குங்களேன்). 

அப்போ, நீ ச்சீ, நான் ச்சீ’ன்னு சண்டை போட்டுக்கொள்கிறார்கள் (வைச்சுக்குங்களேன்). 

அந்த உறவிற்கும் எனக்கும் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை (வைச்சுக்குங்களேன்)..

இந்த நிலையில், அந்த உறவுக்காரர், நம்மை அவரின் வீட்டு வீஷேசத்திற்கு அழைத்துள்ளார், சம்பந்தப்பட்ட எங்க வீட்டு உறுப்பினரையும், பிரச்சனைகளை மறந்து ஒரு மரியாதைக்காக அழைத்துள்ளார், வற்புறுத்தவில்லை (வைச்சுக்குங்களேன்).

அப்போது நம் வீட்டில் உள்ளவர்கள் நமக்குப் போன் போட்டு நீ அந்த விஷேசத்திற்குப்போக வேண்டாம், எங்களுக்கு (ஆண்கள்) மரியாதை இல்லாத இடத்தில் உனக்கு என்ன வேலை? இப்படிச்சொல்கிறார்கள் (வைச்சுக்குங்களேன்). அப்போது உங்களுக்குக் கோபம் வருமா வராதா?

இவர்களாய் வாய் கொழுத்துப்போய் வீன் சண்டை போடுவார்களாம். நாம், நமக்கு நம் குடும்ப கௌரவம்தான் முக்கியம், நானும் பகைத்துக்கொள்வேன் என்பது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

இன்று விரோதியாக்கிகொண்டு, நான் ’உம்ம்’ ‘உஹும்’ என்றால், எங்க வீட்டுக் குஞ்சு குசுமாளங்கள் எங்கும் நகர மாட்டார்கள் என காண்பிப்பதற்காக, தற்காலிகமாக மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு (மீசை இல்லை, ஒரு உதாரணம்) நாளையோ அல்லது நாளை மறு நாளோ எங்கேயாவது ‘தண்ணீ’ போட்டுக்கொண்டு பல்லைக்காட்டி உட்கார்ந்திருந்தால் என்ன பண்னுவது? இது நிச்சயம் நடக்கும் ஏன்னா, இங்கு யாருக்கும் கொள்கை என்பது கிடையாது.

அதனால நான் போவேன்.. காரணம் நான் ஒருவரோடு பகைத்தால், ஒரு நகைப்போடு நட்போடு ஒதுங்கிக்கொள்வேன்..... (இவனுங்க ஒரேடியா பிணைவார்கள் பின்னே சண்டை போட்டுக்கொள்வார்கள். அப்பறம் பார்த்தா, சேர்ந்துக்கிட்டு கும்மியடிப்பானுங்க.. தெரியாத பின்ன)

இது தேவையா?

வியாழன், நவம்பர் 24, 2011

'like' button in FB

என்னைக்கேட்காமல்
எனக்கேத்தெரியாமல்
என் மேல்
பட்டுச் செல்லும்
உன் விரல்...

’லைக் ஆளர்கள்’

ஏன் இப்படி???

தமிழ் நாட்டிலிருந்து எழுதப்பட்டு வரும், ஒரு சில...ம்ம்ம் இல்லை பெரும்பாலான சுயசரிதைகளைப்படித்தோமானால், (நான் படித்தவரை....1234 ) அவர்கள் பிரபலமானவர்களாக , ஏற்கனவே நல்ல திறமைசாலிகளாக இருப்பார்கள், நிறைய படித்தவர்களாக இருப்பார்கள், நுணி நாக்கில் ஆங்கிலம் இன்னும் கூடுதலாக சில, பல மொழிகளை அறிந்தவர்களாகவும்.. தமிழ், சொல்லவே வேண்டாம் எழுத்தும் சரி பேச்சும் சரி அருவிபோல்....! 
ஆனால், அவர்களைப்பற்றி அவர்கள் எழுதும்போது.. நான் பொறுக்கி, நான் குடிகாரன், நான் கெட்டவன் ரௌடி, கோபக்காரன், படிப்பே வராது, பாமரன், ஆசிரியர்களைப் பிடிக்காது, புத்தகத்தைத்தூக்கி எரிந்து விடுவேன், மாட்டுக்கொட்டகையில் தூக்குவேன்.. மொத்ததில் நான் ஒரு உதவாக்கரை என்று தான் எழுதுகிறார்கள்... ஏன்?
அந்த சுயசரிதையைக் கூட ரொம்ப அழகாக, சுவைப்பட, ரசிக்கும் படி சுவாரஸ்யமாக எழுதியிருப்பார் அந்த பிரபலமானவர்.. ஆனால் தான் ஒரு உருப்படாதவன் என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். இது தன்னடக்கமா? எனக்கென்னவோ, இதுதான் சுயவிளம்பரம் போல் தோன்றுகிறது. படித்தவரென்றால் தாராளமாக படித்தவர் என்று சொல்லலாமே, இதிலென்ன மூடு மந்திரம்???? இப்படி ஒரு சில பிரபலங்கள் சொல்லித்திரிவதால் தான், பள்ளிக்கூட பக்கமே போகாதவர்கள், நான் ஒரு முட்டாள் என எவ்வளவு பெருமையாக தமாஷாக சொல்லித்திரிகிறார்கள் தெரியுமா.!? ஷாப்ப்ப்பா தாங்களடாசாமி...